ZİHNİYET

Metro Yolunda Sırat Köprüsü

2012-02-02T23:47:00.004+02:00

Üst geçitten genel görünüm

İZMİR- Kar yıllar sonra İzmir'e düştü ve her tarafı kapladı. Belediye kar sınavını geçemedi, halk zor anlar yaşadı.

İzmirliler yıllar sonra karla buluştu. Bugün, sabahın erken saatlerinde yağmaya başlayan kar, öğlene doğru şehrin büyük bir kısmını kapladı.

Kar şehirlileri hem güldürdü, hem de zor durumda bıraktı.

Konak'ın Kahramanlar Mahallesi'ni, Hilal Metro İstasyonu'na bağlayan üst geçidin zemini buz tuttu. Üst geçidin iki ucunda, geçidin yüksek eğimli dört kolu bulunuyor. Normal hava şartlarında bile kullanımı zor olan üst geçit, karda kullanılmaz hâle geldi.

Üst geçidin buzlu ve eğimli kolu

Üst geçidi kullanmak zorunda kalanlar, kayıp düşmemek için yoğun çaba sarfetti. Bebek arabasıyla geçidi kullanmaya çalışanlar ise karda ter döktü.

Yürümenin neredeyse imkansız hâle geldiği üst geçide yetkililer herhangi bir müdahalede bulunmadı.

Hilal Metro İstasyonu'na Kahramanlar Mahallesi ve çevresinden ulaşmanın tek yolu olan üst geçidin tuzlanmaması büyük mağduriyet yarattı.

Belediye Hilal'de kar sınavını geçemedi.

"Yurt"tan Haber Var

2012-01-29T22:23:00.000+02:00

Yurt Gazetesi'nin ilk baskısı - 1. Sayfa

Türkiye medyasına, ulusal-günlük gazetelere bir gazete daha eklendi. "Bağımsız Halk Gazetesi" mottosuyla yayın hayatına başlayan Yurt Gazetesi "egemen gazetecilik anlayışına alternatif" olma iddiasını taşıyor.

Ulusal düzeyde yayımlanan günlük gazetelere ilk sayısı ile bugün katılan Yurt Gazetesi, Uludere Katliamı üzerine Kemal Kılıçdaroğlu'nun sözlerini manşete çekti. Gazete yayın hayatına "Vur Emri Başbakan'dan!" manşetiyle başlamış oldu.

Logosu dünya silüeti olan gazetede renkli baskılara da yer veriliyor. Gazetenin fiyatı 50 kuruş.

Gazetenin künyesinde yer alan bilgilere göre, Yurt Gazetesi'nin sahibi; gazeteyi Ajans Başkent Gazetecilik Matbaacılık Reklamcılık Organizasyon Limited Şirketi adına yayınlayan Durdu Özbolat.

Durdu Özbolat aynı zamanda Cumhuriyet Halk Partisi'nin Kahramanmaraş milletvekili.

Durdu Özbolat'ın TBMM kayıtlarındaki biyografisi için tıklayınız: Durdu Özbolat Kimdir? - tbmm.gov.tr

Gazetenin genel yayın yönetmenlği görevini ise Merdan Yanardağ yürütüyor.

"Yolumuz açık olsun" başlığını taşıyan, "Keskin Kalem" imzasıyla son bulan Yurt Gazetesi'nde yer alan başyazı, gazeteyi satın alan okurlara teşekkürle başlıyor.

Başyazıda yer alan ifadelerin bazıları şöyle:

- "Hiçbir basın grubu, siyasi parti, örgüt ve iktidar odağı ile bağı bulunmayan ve gerçek anlamda bağımsız bir halk gazetesi olan Yurt; egemen gazetecilik anlayışına alternatif olacak."

-"Korkmadan, boyun eğmeden, susmadan, gözlerini hayata ve gerçeğe kapatmadan habercilik yapacağız."

-"Yola çıktığımızda büyük zorluklarla karşılaştık. Daha yayınlanmadan baskı ve sansüre uğradık. Büyük kentlerdeki otobüs durakları, metrolar ve sokak reklam panolarının işletmesini elinde tutan yandaş firmalar afişlerimizi asmadı."

- "Arkadaşlarımız gazetenin hazırlık sürecinde, aylarca çok sınırlı olanaklar içinde çalışarak Yurt'u yayına hazırladı. Temizlik elemanından yatırımcısına kadar herkes hem büyük risl hem de büyük bir sorumluluk üstlendi. Umut ürettik."

- "Bütün Türkiye'ye yürekten bir merhaba!"

Başyazının yanısıra gazetenin bugünki baskısında 7. sayfada, gazetenin yayın ilkeleri ve hedeflerini anlatan uzunca bir sütun da mevcut.

Yurt Gazetesi'nin internet sitesinde yer alan yayın ilkelerini okumak için tıklayınız: Yurt Gazetesi - İlkelerimiz

Gazetenin bugünki sayısında yer alan yazarlar ise şöyle:

Cüneyt Ülsever, Merdan Yanardağ, Tayfun Talipoğlu, Korkut Boratav, Nihat Behram, Yaşar Sayman, Kahraman Tazeoğlu, Nahit Duru, Cevher Kantarcı, Atilla Akar, Yılmaz Polat.

Türkiye'nin önde gelen polisiye yazarlarından Celil Oker de "Ateş Etme İstanbul" adındaki polisiye romanını bölümler halinde ilk kez Yurt Gazetesi'nde yayınlayacak.

Sayfalarında burç yorumlarına, at yarışı ve iddia tahminlerine yer veren gazete, Pazar günleri de 8 sayfalık bulmaca ekiyle birlikte okurlarıyla buluşacak.

Yurt Gazetesi'nin internet sitesine gitmek için tıklayınız: Yurt Gazetesi

"Burası Türkiye kardeş, olur böyle şeyler!"

2012-01-29T15:45:00.011+02:00

Havalar iyice soğudu. Yurdun dört bir yanını kar sardı. Kardan adam yapıp kar topu oynamak, beyaz örtünün şehre kattığı güzel görüntüleri seyredip başka dünyalara dalmak bir yanda dururken, öte yanda evinde yakacak kömürü olmayan hatta evi bile olmayan sayısız insan var 'güzel' ülkemizde.

Emniyet Müdürlüğü'nün"Görev"den
ne anladığı merak konusu

İstanbul, Taksim'de dün gece 2 sıralarında, bir genç -Alparslan Derigör-, evsiz sandığı bir kadına yardım etmek istiyor. Yardım etmek istediği için kadının nişanlısı tarafından fiziksel saldırıya uğruyor. Şikayetçi olmak istediğinde polisten aldığı cevapsa "pes!" dedirtiyor.

Mağdur Alparslan Deringör, başına gelenleri Facebook hesabında şöyle anlatıyor:

"Az önce 29.01.2012, 02.00 civarı yaşadığım bir olayı paylaşmak istedim. Taksim'de geçirdiğim bir gece sonrası, yine çoğu zamanki gibi Bambi'ye uğrayıp, Kaşarlı Dürümü'mü aldım, meydanda, taksilere doğru ilerlerken, sağ tarafımda yerde oturduğunu gördüğüm bir kıza rastladım, önce geçip gitmemle beraber, herkesin o tarafa baktığını görünce, arkadaşı evsiz sandım, malum hava da soğuk, geri döndüm.
Dürümü uzattım, bir şeyler yemek ister misin dedim. Bunun üzerine yapılı, esmer bir adam üzerime saldırıp suratıma tekme attı, 3 gün önce aldığım gözlüğüm bu sırada gözümdeydi, gözlüğüm fırladıktan sonra da eleman yerde beni tekmelemeye yumruklamaya devam etti, bir yandan da "sen benim nişanlıma nasıl yaklaşırsın lan orospu çocuğu" demeye devam ediyordu. Bu sırada yemek uzattığım kız da, yapma canım polis var diyordu. Evet karşımızda polis vardı. Kılını kıpırdatmayan, İstanbul'un en meşgul kısmında görevli polis. Gittim, şikayetçi oldum, eleman bu sırada bana hala dayılanıp küfür etmeye devam ediyordu. Olay yerindeki polis, beni biraz daha ötedeki Mini-Cooper lı polislere yönlendirdi. Şikayetçi olduğumda duyduğum şey şuydu: "Burası Türkiye kardeş, nişanlısıdır, olur böyle şeyler". İşte, böyle bir memlekette yaşıyoruz, beni biraz tanımış, biraz bilmiş insanlardan ricam, bunu paylaşın, duyurun. Galiba artık yapabilecek tek şey bu kaldı zaten."

Üzerine fazlaca yazıp çizmenin anlamı yok, bu ifadeler her şeyi anlatıyor, yorum da olayın kendisinde saklı zaten.

Mağdurun başına gelenler ve -doğal olarak- mağdurun içinde bulunduğu çaresiz ruh hâli, acı bir Türkiye gerçeği.

Şiddetin ve adaletesizliğin hüküm sürdüğü, içselleştirilip meşrulaştırıldığı bu topraklarda "insanlık" henüz ölmedi, ama bu şartlar altında uzun bir ömrü olacağını söylemek en hafif ifadeyle saflık olur.

TDK'nın Sözcüklere Yaklaşımı: Irkçılık, İnkarcılık, Ayrımcılık ve Nefret Söylemi

2012-01-23T17:09:00.001+02:00

Türk Dil Kurumu (TDK), resmi internet sitesi tdk.gov.tr'de yayımladığı "Güncel Türkçe Sözlük"te ırkçı ifadelere yer veriyor.

TDK'nın resmi internet sitesinde yayımlanan Türkçe sözlükte "Türk", "Ermeni", "Kürt" sözcüklerinin anlamları ırkçı ve ideolojik yaklaşımlarla açıklanıyor. Tanımlar bilimsel olmaktan uzak.

TDK'nın sözlüğünde "Türk" sözcüğünün 1. anlamı "Türkiye Cumhuriyeti sınırları içinde yaşayan halk ve bu halktan olan kimse" şeklinde belirtiliyor.

Bu tanım anayasadaki vatandaşlık tanımının neredeyse aynısı.

Anayasanın vatandaşlık tanımı ile ilgili 66. maddesinde "Türk Devletine vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türk'tür" ifadesine yer veriliyor.

Dilbilimsel olmaktan çok, ideolojik bir yaklaşım sergileyen TDK'nın akıllarda soru işareti uyandıran ifadeleri bununla sınırlı değil.

TDK'nın sanal sözlüğünde "Türk" aramasıyla ilgili
ekran görüntüsü ( Tıklayın)

TDK'nın yayımladığı "Güncel Türkçe Sözlük"te "Türk" sözcüğünün tanımına verilen örnek cümle; "Ne mutlu Türk'üm diyene".

Mustafa Kemal Atatürk'e ait olan bu cümleyle özellikle Türkiye'de yaşayan, kendini "Türk" olarak tanımlamayan insanlar ötekileştiriyor ve bu insanlara Türk kimliği dayatılıyor.

1932'de Atatürk'ün talimatıyla kurulan TDK, Atatürk'ün bu sözüyle 1930'ların ırkçı söylemini günümüzde de devam ettiriyor.

Aynı sözlükte "Türk" sözcüğünün 2. anlamı "Dünyanın çeşitli bölgelerinde yaşayan, Türkçenin değişik lehçelerini konuşan soy ve bu soydan olan kimse" şeklinde belirtiliyor. Bu tanıma verilen örnek cümle ise okurlara 'yok artık!' dedirtiyor.

Verilen örnek; Türkçü şair Mehmet Emin Yurdakul'un "Cenge Giderken" şiirinden alınan "Ben bir Türk'üm, dinim, cinsim uludur." dizesi. TDK bu dizeyi kullanarak açık seçik bir biçimde ırkçılık yapıyor.

TDK'nın 'maarifetleri' bitmek bilmiyor.

Sanal sözlükte "Kürt" sözcüğü arandığında, "Kürt yerine aşağıdakilerden birini bulmak istediyseniz tıklayınız" uyarısı çıkıyor ve okura "kurt" kelimesi öneriliyor. Altsatırda "Kürt" sözcüğü açıklanıyor.

TDK'nın sanal sözlüğünde "Kürt" aramasıyla ilgili
ekran görüntüsü ( Tıklayın)

Bu tablo akıllara 1980'li yıllarda öne sürülen "kart kurt teorisini" getiriyor.

"Kürt yoktur, karda yürürken kart kurt sesi çıkaran dağ Türkü'ne Kürt denir" şeklinde özetlenebilen teori Türk Silahlı Kuvvetleri (TSK) başta olmak üzere, uzun yıllar milliyetçi - ırkçı kesimlerin savunusuydu. Bu inkarcı yaklaşım Türkiye'de Kürtleri inkar politikalarının dayanağı olmuştu. (bkz: Taraf: 'Kart Kurt Teorisi'nin Tarihçesi - Murat Belge)

Türk Dil Kurumu, "Kürt" sözcüğünü görmezden gelerek 'utangaç' bir şekilde de olsa Kürt halkına yönelik inkarcı tutumu sürdürüyor.

TDK'nın sanal sözlüğü; "Güncel Türkçe Sözlük"te birçok etnisite "halk" sözcüğü kullanılarak açıklanırken, "Kürt" sözcüğünün anlamı "topluluk" sözcüğü kullanılarak açıklanıyor.

Sözlükte "Kürt" sözcüğüyle ilgili "Ön Asya'da yaşayan bir topluluk ve bu topluluktan olan kimse" tanımlaması yer alıyor.

"Topluluk" sözcüğü TDK'nın konuya ırkçı -ideolojik yaklaşımının bir parçası.

Aynı sözlükte; Türk, Arap, Fars, İngiliz, Alman, Rus, Japon, Çinli, Ermeni, Afgan, Bulgar, Tatar, Kırgız, Türkmen, Filistinli, Kıpti (örnekleri çoğaltmak mümkün) sözcüklerinin anlamı açıklanırken "halk" sözcüğü tercih ediliyor.

'Kambersiz Düğün Olmaz'
Türkiye'de nefret söyleminin, ırkçılığın olduğu her yerden Ermeniler mutlaka bir pay alıyor. TDK da bu geleneği devam ettiriyor(!)

'Güncel Türkçe Sözlük'te "Ermeni" sözcüğü arandığında sözcüğün yalnızca anlamının açıklandığı, örnek cümle kullanılmayan bir tablo var.

Sözlükte "Ermeni" sözcüğünün anlamı; "Ermenistan'da ve dünyanın çeşitli yerlerinde yaşayan halk veya bu halktan olan kimse" olarak yer alıyor.

TDK'nın sanal sözlüğünde "Ermeni" aramasıyla ilgili
ekran görüntüsü ( Tıklayın)

Tanımın hemen altında "Atasözü, deyim ve birleşik fiiller" şeklinde bir ifade , yanında da "(Göster)" uyarısı bulunuyor. Sözcükle ilgili "atasözü, deyim, birleşik fiil"önerisine bakıldığında "Ermeni gelini gibi kırıtmak" deyim ile karşılaşılıyor.

Ermenilere yönelik nefret söyleminin taşıyıcısı olan bu deyim, TDK'nın "Ermeni" sözcüğüyle ilgili okurlara tavsiye ettiği tek örnek, sözcükle ilgili başka deyim ya da cümle bulunmuyor. TDK ırkçı tavrını burada da sürdürüyor.

"Ermeni gelini gibi kırıtmak" deyimiyle ilgili TDK'nın tavrı 2007 yılında kamuoyunda tartışma konusu oldu.

Dönemin TDK Başkanı Prof. Dr. Şükrü Haluk Akalın, ''Bu deyimde bir hakaret unsuru görmek, bir ırkçılık görmek Türk Dil Kurumuna, Türkçeye ve Türk milletine bir insafsızlık demektir'' diyerek TDK'nın yaklaşımını savunmuştu. (bkz: haberler.com - Tdk: "Türklerin, Ermenileri Aşağılayan Bir Deyimi Yok")

Prof. Dr. Şükrü Haluk Akalın 12 Ocak'ta kendi isteğiyle görevinden ayrıldı. (bkz: TDK Başkanı Prof. Dr. Şükrü Haluk Akalın Başkanlık görevinden ayrılarak...)

TDK'nın yeni başkanının bu konudaki yaklaşımının eski başkanınkiyle aynı olup olmadığı merak konusu.

Kişilerin değişmesi elbette tek başına bir anlam ifade etmiyor. Görünen o ki, Türk Dil Kurumu'nda köklü ve kurumsal bir zihniyet değişimine ihtiyaç var.

Hrant İçin Blog!

2012-01-18T17:29:00.010+02:00

Hrant Dink cinayeti davasının sonucuna verilen tepkiler çığ gibi büyüyor. Blog yazarları tarafından Hrant Dink'e ya da Hrant Dink cinayeti davasına dair üretilen içeriklerin yayımlanması için bugün bir blog yaratıldı.

5 yıl boyunca süren 25 duruşma sonucu Hrant Dink cinayeti davası dün karara bağlandı. Mahkeme Hrant Dink cinayetinin örgütlü olarak işlenmediğine karar verdi. Bu karar kamuoyunda tepkilere neden oldu. Anlık gelişen bir kararla, davanın sonucunu protesto etmek için Beşiktaş Adliyesi'nden Agos Gazetesi'ne yürüyen Dink Ailesi'ne yüzlerce insan yürüyüşe katılarak, sloganlarla destek verdi.

Dava sonucuna verilen tepkiler sosyal medyada da geniş yer buldu. Twitter'da ve internet sözlüklerinde dün öğle saatlerinde başlayan eleştirel yorumlar artarak devam ediyor.

Tepkiler çığ gibi büyüyor.

Verilen tepkilere bugün bir yenisi daha eklendi. Hrant Dink'e, dava süreci ve sonucuna dair yazılan yazıları ve oluşturulan görselleri arşivleyip paylaşmak, konunun unutulmamasını; gündemde kalmasını sağlamak amacıyla bir grup blog yazarı tarafından "hranticinblog.blogspot.com" adında bir blog oluşturuldu.

Blogun "sıkça sorulması muhtemel sorular" bölümünde, blogun amacı şöyle ifade ediliyor:

" 'Hrant için, adalet içim' etiketini blog dünyasında güncel tutmayı ve aynı zamanda bu kapsamda üretilmiş matinleri ve görsel malzemeyi "Hrant İçin Blog" başlığı altında arşivlemeyi umuyoruz."

Aynı bölümde blogun 'şimdilik' 4 yazardan oluştuğu belirtiliyor.

Blogtaki "Hrant İçin Blog Nedir?" başlıklı bölümde ise "17 Ocak 2012 itibariyle meşum dava mahkeme tarafından sonuçlandırıldı. Mahkemece alınan karar, adaleti tesis etmekten ziyade adalet duygusunu yok etmeye kast etmişti. Fakat bu durum bizi karamsarlığa sürüklememeli. Şimdi her zamankinden daha çok sahip çıkmalıyız Hrant'ın anısına. Geride kalanları, Hrant'ın ailesini ve eşi Rakel Dink'i yalnız bırakmamalıyız. Bu davanın bitmediğine, asıl mücadelenin yeni başladığına inanıyoruz." ifadelerine yer veriliyor.

Twitter'da @Hrant_icin isimli hesabı kullanan gruba oradan ya da hranticin@gmail.com adresinden ulaşmak, içerik göndermek mümkün.

Kamuoyundan gelen tepkiler gösteriyor ki; "Bu dava böyle bitmeyecek!"

Blogda yer alan "Blog Yazarlarına Çağrı" metnine ulaşmak için linke tıklayınız.

http://hranticinblog.blogspot.com/2012/01/blog-yazarlarna-cagr.html

Hrant için, Adalet İçin!

2012-01-15T18:27:00.005+02:00

Hakikat anlatıcımız, arkadaşımız, yoldaşımız Hrant Dink, - Hrant ahparig - aramızdan ayrılalı 5 yıl oldu!

Devlet adına utanç, bizler için öfke dolu kocaman 5 yıl!
Katillerin yargılanması bir yana ödüllendirildiği karanlık bir 5 yıl!

“Hrant Dink cinayetini aydınlatmak namus borcumuzdur” diyen muktedirin ne kadar sözünü eri olduğunu her geçen gün çok daha iyi gördüğümüz 'namus'suz bir 5 yıl!

Tetikçi 'çocuk' ve 'abileri' tutuklu yargılanadursun, -dostlar alışverişte görsün!- Hrant Dink'i kahpece arkadasından vurduranlar ellerini kollaranı sallayarak aramızda dolaşıyor.

Üstelik katilleri gizli saklı kimseler değil, isimleri cisimleri apaçık ortada!

İhtiyacımız olan tek şey adalet ve vicdan penceresinden bakan bir çift göz...

Katili tanıyoruz! Adalet istiyoruz!

17 Ocak'ta davanın son duruşması görülecek ve müsamerenin son perdesine şahit olacağız.

Devlet 'bitti'; 'savuşturduk' diyecek, biz savuşturma; soruştur! diyeceğiz...

Bitmedi, bitmez; bu dava böyle bitmeyecek! diyeceğiz.

17 Ocak Salı günü saat 10.00'da, Beşiktaş İskele Meydanı'nda buluşacağız!

Bu dava böyle bitmeyecek! Öldür diyenler yargılansın! diye haykırarak Beşiktaş Adliyesi'ne yüreyeceğiz.

Adalet dışında her şeyi barındıran Beşiktaş Adliyesine!

Hrant ahparigin, adalet talebimizin sahipsiz olmadığını bir kez daha göstereceğiz.

Ve 19 Ocak'ta yüz değil bin, binler, on binler olacağız.*

Haykıracağız!

Hepimiz Hrant'ız, Hepimiz Ermeni'yiz!

Hrant için Adalet için!

*19 Ocak'ta
saat 1'de Taksim Gezi Parkı'nda
buluşulup Agos'a yürünecek.

CİNSİYETÇİLİK VE CİNSİYET ROLLERİ

2012-01-06T17:49:00.002+02:00

Türkiye’de hatta dünyanın neredeyse her yerinde, kadınlarla erkeklerin eşit olmadığı, erkekliğin ve erkeklerin yüceltildiği, ataerkil; erkek-egemen sistemin süregeldiği bir gerçek. Fakat “gerçeklik” aynı zamanda “doğruluk” demek değil, aksine büyük yanlış. Bu türden bir gerçeklik aklıbaşında her insanı rahatsız etmeli, utandırmalı.

Doğmadan Önce Başlayan Çifte Standart

Kadın ve erkek arasındaki ayrım doğmadan önce başlıyor. Genellikle müstakbel baba, bazan da anne, doğacak çocuğunun erkek olmasını istiyor/diliyor. Bebeğin cinsiyetinin erkek olması nasıl bir önem arz ediyor anlayamasak da, toplumsal dayatmaların bu konudaki rolünü görmüyor değiliz. “Erkek adamın erkek oğlu olur”, “Sapına kadar erkek olmak” vb. trajikomik veciz sözler hazinemiz bile başlıbaşına toplumsal cinsiyet, cinsiyet ayrımı ve cinsiyet rolleri konusunu anlayabilmemiz açısından hayli zengin.

"Ve Tanrı Kadını Yarattı!"

Bebek doğduktan hemen sonra -belki 1 saat belki de 1 gün - biçilen roller sahneye konmaya başlanır. Erkekse mavi ve tonları kıyafetlerle donatılır, kızsa pembe ve tonlarıya donatılır bebek. Renkler cinsiyetlere ayrılır(!), cinsiyetler de önceden seçilmiş renklere, biçilmiş rollere hapsedilir. Doğumdan hemen sonra giydirilen bu kıyafetler ve sembolize edilmiş renkler, sadece birer kıyafet değil, ataerkilliğin bireye ve onunla beraber topluma giydirdiği deli gömleğidir aslında. Çıkarabilene aşk olsun!

"Göster Amcana Bakalım"

Bebekler birazcık büyüsün, banyo musluğuna döndürülürler adeta. Aç-Kapa Aç-Kapa musluklar. Erkek çocuğa “aç bakalım, göster amcana oğlum!” denirken, 3-4 yaşındaki kız çocuğa da “aa, bak eteğin açılmış, kapa!, çok ayıp” türünden laflar edilir. Erkek çocuk sonraki yıllarda gösterip övündüğü pek kıymetli organına tapacak, kız çocuk ise her daim eteğinin bekçisi olacaktır.

Oyun Zamanı

Standardize edilmiş güzelliğin
simgesi oyuncak barbie bebek

Oyunlar ve oyuncaklar da çok “anlamlı”dır. Kız çocuğun oyun materyalleri; oyuncak bebek, mutfak araç-gereçleri, ütü ve “barbie”ler. Kadına ataerkil sistemin biçtiği rol oyuna, oyuncaklara bürünür. Kız çocuk, oyuncaklarıyla yemek yapmayı, ütü yapmayı, bebek bakmayı öğrenir, bulaşık yıkar; bunların hepsi 15-20 yıl sonra sahneye konulacak ataerkil oyunun provalarıdır. Bir de Amerikan kültürünün etkisi “barbie”ler vardır. "Barbie"lerle "güzelliğin standartları" da bilinçaltına işlenir; “0 beden”, sarı/sarıya boyalı saçlar ve pembe-modaya uygun kıyafetler; güzelliğin matemetiği ve güzel olmanın mecburiyeti!..

Erkek çocuklar da biçilen toplumsal rolün provasını yapmaktan azade değildir elbet. Hele ataerkilliğin, militarizmle taçlandırıldığı ülkemizde. Oyuncak silahlar, asker üniformaları,oyuncak arabalar, futbol topları ve formaları erkek çocuğa boca edilir, bir de son yıllarda oyun konsolları aracılığıyla aşırı şiddet yüklü oyunlar... Birkaç yıl sonra erkek çocuk, önce futbol ve takım hastası bir gence, sonra araç olmaktan çıkarıp amaç haline getirdiği arabasına tapan bir adama dönüşecektir.

Keşke futbol ve araba düşkünlüğü ile sınırlı kalsa... Küçükken oyuncak silahlarla içli dışlı olan bu çocuklar, gençlik ve yetişkinlik döneminde o oyuncakların gerçeklerini ediniyorlar! Bireysel silahlanmanın hızla arttığı gerçeği önümüzde duruyor. Peki bu silahlar kime yöneliyor? Kadınlara! Her gün onlarca kadın şiddet görüyor, kimisi dövülerek kimisi ateşli silahlarla, kimisi tecavüz edilerek öldürülüyor. Bu utanç verici gerçekler sanıldığının aksine bireysel değil, ataerkil sistemin doğal sonuçlarıdır.

Cinsellik

Ergen erkek için farz ve hak olan cinsellik; ergen kadın için yasak, ayıp, günahtır. Erkeğin ilk cinsel deneyimini “milli olmak” gibi ataerkilliğin milliyetçilikle perçinlendiği bir noktada kavramlaştıran kültürümüzün, evlilik öncesi cinsel deneyimi olmuş kadınlara ne tür yakıştırmalarda bulunduğunu kaleme almak istemiyorum; yazıya eklemekten utanıyorum. Flört ettiği her kadınla cinselliği tüm yönleriyle yaşamak isteyen Türkiyeli erkeğin, evlendiği kadının bakire olmasını saplantılı bir biçimde istemesi; olmazsa olmaz bir kriter olarak görmesi de her bakımdan komik bir o kadar trajik ve ikiyüzlücedir.

Rollerin Dağılımı ve Yeniden Üretimi, Pozitif Ayrımcılık

Cinsiyet rollerini pek tabii bizler belirlemedik; üzerimize giydirdiler. Fakat belirlenmiş bu rollere yenilerini yine aynı eksende, farklı biçimde ekliyor olduğumuz gerçeğini de atlamamalı. Yanlışa yanlış ekliyoruz. Kadınların hatırı sayılır bir çoğunluğu da bu rollerin “doğruluğunu” sorgulmaktan uzak; rolleri yeniden üretiyor. Erkeklerin de büyük çoğunluğunun yaklaşımı ortada. Geçenlerde şahit olduğum, katılımcılarının 20'li yaşlardaki üniversiteli gençlerden oluştuğu bir tartışmaya bakılırsa “Kadın ve erkeğin farklı olduğunu kabul edelim”le başlayıp ( Farklılığa atfedilen önem öyle bir abartılıyor ki bambaşka iki varlıktan bahsedildiğini düşünceğiz neredeyse. Halbuki tek tek sayıldığında kendi tezleri çöküyor.) “biz üstünüz”e kadar varan cümlelerle ifade ettikleri zihniyetleri kocaman yalanlarla örülmüş iktidar duvarlarının kibrini aşmaktan uzak. Muktedir olmanın hazzıyla kontrolden çıkıp “erkekler daha zeki” diyen de var “kadının yegane görevi doğurmaktır” diyen de.

Erkeklerin en “makul”ü pozitif ayrımcılıktan yana. “Eşit olmalıyız” diyen neredeyse yok. Pozitif ayrımcılık, adı üstünde ayrımcılıktır. Kadın-erkek eşitsizliğinin gerçekliğinden değil, doğruluğundan yola çıkıldığı için eşitsizliği kabullenip yeniden üreten bir yaklaşım olarak “pozitif” sonuçlara ulaşmaktan uzak.

Siyaset, Bilim ve İş Dünyası

Türkiye siyasetinde kadınların varlığından söz etmek bile düşündürücü. Hem sayısal açıdan hem de etkin olma açısından kadınlar ikinci planda, iktidar erkeğin.

Bilim ve iş dünyasının da üvey çocuğu kadınlar. “Bilim insanı” demeyi bile henüz öğrenememiş bir toplumda, başkanı kadın olan bir derneğin ismi “Türkiye Sanayiciler ve “İş Adamları” Derneği “ olan bir ülkede kadının adı yok!

Aile İçi Şiddete Son! Konferansı Açılış Konuşmaları ve Bir Bakan: Egemen Bağış'ın Penceresi

2011-11-29T18:40:00.004+02:00

Hürriyet Gazetesi ve Birleşmiş Milletler Nüfus Fonu'nun hazırladığı Aile İçi Şiddete Son! - Gökyüzü Herkesindir Konferansı'nın düzenlediği Bahçeşehir Üniversitesi, Kadın hareketine gönül vermiş birçok katılımcının yanı sıra siyaset, medya ve iş dünyasından da tanınmış kişileri konuk etti.

2004 yılında, Hürriyet Gazetesi ve İnsan Hakları Derneği (İHD) tarafından başlatılan Aile İçi Şiddete Son! kampanyası 7 yıldır devam ediyor. Kampanyada gerek kadına yönelik erkek şiddeti konusunda farkındalık yaratmak, gerek şiddet mağduru kadınları korumak ve kurtarmak konusunda önemli işlere imza atıldı.

Bu kampanyanın bir parçası olarak, Hürriyet Gazetesi ve Birleşmiş Milletler Nüfus Fonu (UNFPA) 2005 yılından bu yana Aile İçi Şiddete Son! adıyla konferans düzenliyor. Bu yıl, "Kadınlara Yönelik Şiddete Karşı Uluslararası Mücadele ve Dayanışma Günü" olan 25 Kasım'da düzenlenen konferansta Türkiye ve farklı ülkelerden birçok katılımcı, kadına yönelik şiddetin ulaştığı boyutları; şiddete karşı oluşturulan mücadele biçimlerini anlatmak için Bahçeşehir Üniversitesi'nde bir araya geldi. Konferansın açılış konuşmaları da hayli dikkat çekiciydi.

Bakan Fatma Şahin'i
protesto eden iki kadın

Aile ve Sosyal Politikalar Bakanı Fatma Şahin konuşma yaparken Hükümetin kadın politikalarını eleştiren iki genç kadın tarafından protesto edildi. Bakan Fatma Şahin manzara karşısında serinkanlı davransa da polis "kraldan çok kralcı" davranarak ortamı kızıştırdı, protestoculara müdahale etti. Salondaki dinleyicilerin protestosu sonucu polis salondan ayrılmak zorunda kalırken, protestocular da kendi istekleriyle salonu terk etti.

Gökyüzü Herkesindir kitabının ön sözünü yazan Elif Şafak da kadın dayanışmasının gerekliliğinin altını çizdiği, erkek-egemen sistemi eleştirdiği bir konuşma yaptı. Elif Şafak'ın konuşması salonun beğenisini topladı.

Program, konferansa ev sahipliği yapan Bahçeşehir Üniversitesi Rektörü, Prof. Dr. Şenay Yalçın'ın kadına yönelik şiddetin acilen durdurulması gereken toplumsal bir sorun olduğunu vurgulayan konuşmasıyla başladı. Şenay Yalçın'dan sonra konuşma yapan UNFPA Türkiye Temsilci Dr. Zahidul Huque, istatistiklerle kadına yönelik şiddet konusunda dünyadaki mevcut durumdan bahsetti ve bu konuda UNFPA'nın kurumsal çalışmalarını anlattı.

Günün 3. konuşmacısı ise Hürriyet Gazetesi Yönetim Kurulu Başkanı Vuslat Doğan Sabancı'ydı. Konferansa Hürriyet Gazetesi'ni temsilen katılan Vuslat Doğan Sabancı, Türkiye'de şiddet mağduru kadın sayısının, "terör" ve deprem mağdurlarının sayısından fazla olduğu söyledi, Türkiye'nin temel sorunun kadına yönelik şiddet olduğunu öne sürdü.

Kadına yönelik şiddeti önlemek için yasaların çok önemli olduğunu, bu konuda hükümete önemli işler düştüğünü belirten Vuslat Doğan Sabancı, programa konuk olan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanı Fatma Şahin ve Avrupa Birliği Bakanı - Başmüzakereci Egemen Bağış'ın yapacağı konuşmayı sabırsızlıkla beklediğini ekledi.

Bir sonraki konuşmacı, Avrupa Birliği Bakanı - Başmüzakereci Egemen Bağış'tı. Bakan Bağış, Türk ve İslam tarihinden; İslam'dan referansla kadına yaklaşım konusunda klişeleşmiş "güzellemeler"le süslediği konuşmasında aile kurumunun önemine dikkat çekti.

"Altını çizerek söylüyorum, bizim tarihimizde böyle bir şey (kadına şiddet) yoktur" diyen Egemen Bağış, "Nisa Suresi 19"da yer alan "kadınlarla iyi geçinin" cümlesini hatırlattı, kendisinin de bunu ilke edindiğini söyledi.

İslam peygamberinin "Veda Hutbesi"nde kadınlar için söylediği sözleri hatırlatan Bakan, cümlesini "işte biz böyle bir peygamberin ümmetiyiz!" diye bitirdi.

Türk devletlerinde kadının devlet yönetimine katılmasından da bahseden Egemen Bağış, konuşmasına Atatürk'ün 1934'te kadınlara seçme hakkı "verdiğini", "demokrasi ve özgürlükler konusunda bize ders vermeye kalkan Fransa"nın bu hakkı on yıl sonra tanıdığını ekleyerek devam etti.

AB Bakanı - Başmüzakereci
Egemen Bağış konuşma yaparken

Bakan, Atatürk'ten bahsederken salonda kuvvetli bir alkış koptu. Konuşmasına "kadına şiddet erkeklik değil, ürkekliktir" gibi "veciz sözler" eklemeyi de ihmal etmeyen Bakan, sözlerine "Türkiye'de güzel şeyler oluyor..." klişesini ekleyerek son verdi.

Bakanın konuşması, "güzelleme" ağırlıklı olunca, salondaki bir kadın dinleyiciden "biraz da sebeplerden bahsedin!" çıkışı geldi. Konuşmanın içeriğine itirazı olan sadece o kadın değildi. Salondan başka sesler de yükseldi. Bunun üzerine Egemen Bağış, "arkadaşlar sabredin, oraya da geleceğim" cevabını verdi. Fakat Bakanın bir türlü "oraya gelmediğini" söylemek pek de yanlış olmaz.

Egemen Bağış'ın konuşması akıllara şu soruyu getirmiş olabilir: Türkiye toplumu madem bu kadar "temiz sicil"e sahipti; o halde "eksik etek", "kadının sırtından sopayı, karnından sıpayı eksik etmemek", "kızını dövmeyen dizini döver" gibi deyim ve atasözleri nasıl oluştu, dilimize yerleşti? Dilimize yerleşmekle kalmadı, zihnimize hatta bilinçaltımıza yerleşti?

Egemen Bağış'a göre bu utanç sözcükleri nereden, nasıl geldi ve hâla nasıl varlığını sürdürüyor, bilinmez. Ancak bilinen bir şey var. Bu topraklarda kadına bakış/yaklaşım hiçbir zaman Bakan'ın anlattığı gibi "güllük-gülistanlık" değildi. Hâlen de değil.

Allı pullu cümleler bizi çözüme mi götürecek?
Yoksa her gün bir kadın daha erkek şiddetine kurban mı gidecek?
Cevabı size bırakıyorum...

Kadına şiddet konusunda, Egemen Bağış'ın yaptığı "aile" vurgusu da dikkate değer. Bunun hükümetin temel yaklaşımının bir parçası olduğu da söylenebilir. Kadından Sorumlu Devlet Bakanlığı'nın kapatılması, onun yerine Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı'nın kurulması bunun en açık göstergesi.

"Aile" kelimesinin hatırlattığı tek şey ise yıllardır süregelen ve onlarca can alan, "kol kırılır, yen içinde kalır" zihniyeti...

Öyle görünüyor ki, Egemen Bağış konuya yanlış bir pencereden bakıyor. Ve baktığı pencereden gördüğü, bize gösterdiği âdeta güneşli, güzel bir bahar sabahı.

"Hakikât"in penceresi ise şunu gösteriyor:

Karlı ve soğuk bir kış gecesi, tüm kadınlar yarı-çıplak, yalın ayak ve sokakta...

Sizin pencereniz hangisi?

Beşiktaş Adliyesi'nde Hareketli Saatler

2011-11-17T17:58:00.027+02:00

Türkiye siyaseti, "siyasi davaların"; Türkiye halkları da polis baskısı ve "kanun hukuksuzluğunun" kontrolünde.

Beşiktaş Adliyesi'ne giremeyen,
polis barikatının önündeki eylemciler

Beşiktaş Adliyesi her gün yeni bir siyasi davaya evsahipliği yapıyor. Adı üstünde, "siyasi dava"; hakimler de "siyasi", savcılar da.

Başlıktan da anlaşacağı üzere, Beşiktaş Adliyesi'nde, dün ve bugün, yine "hareketli saatler" yaşandı.

Dün, poşu taktığı için 22 aydır tutuklu bulunan Cihan Kırmızıgül'ün duruşması vardı. Cihan'ın kardeşi Serhat'a göre yaşanan bir duruşmadan çok, tiyatro oyunuydu, Cihan'ın avukatına göre de öyle.

Olsa olsa kötü, ucuz, bayağı, pespaye bir tiyatro oyunu!

Kanun var hukuk yok.
Cihan Kırmızıgül'ün tahliyesi bir yana, önceki duruşmada beraat isteyen savcı, dünkü duruşmada Cihan için 15 yıldan 45 yıla kadar hapis cezası istemiş. "Terörle Mücadele Kanunu'nun (TMK) bana verdiği yetkiye dayanarak Cihan'ı terörist ilân ediyorum" demiş savcı. Cihan'ın tutukluluğu hâlâ devam ediyor.

Yine TMK sayesinde "Fanilası terli, elinde taş izi var" gibi delillerle(!) çocuklar tutuklanmıştı. Bu kuvvetli deliller(!) hukuk ve kriminoloji literatürüne girmişti. Tüm bu yaşananlara bakılırsa, ne mutlu ki, poşu takmak da artık bir terör faaliyeti! Türkiye'nin değişmez çelişkisi bu; kanunun başladığı yerde hukuk bitiyor!

Devrimciler bizim, Karargâhlar sizindir.
Bugün ise Devrimci Karargah Davası vardı. Toplumsal Özgürlük Parti Girişimi (TÖPG) ve Sosyalist Demokrasi Partisi (SDP) üyelerinin, Red Dergisi ile Bilim ve Gelecek Dergisi yazarlarının içinde bulunduğu 12'si tutuklu 57 kişinin yargılandığı bu dava ne kadar "gerçek" ne kadar düzmece tartışma konusu.

ÖDP, SDP, TÖPG, ESP'ye göre bu bir "sosyalist avı".

Bu tespiti yapanlar elbet yukarıda belirtilen partilerle sınırlı değil. Birçok sosyalist, birçok demokrat bu davanın bir kumpas olduğu kanısında.

Suç işlendiğinin reddi imkansız durumlar, suç işlediğinin inkârı mümkün olmayan kişiler var iddianamede.

Fakat 'kumpas' da burada zaten.

Suçu sabit bu kişilerin yanına tek "suçu" muhalif olmak olan isimler de eklenmiş durumda. Bu yolla da muhalifler tutuklanıyor, sosyalist muhalefet bastırılmak isteniyor. Devrimci Karargâh davası aldatmacısı da budur.

Devrimci-sosyalistlerin "işkencecimiz" dediği Hanefi Avcı gibi bir isimle devrimci sosyalistler beraber yargılanıyor!

Cihan Kırmızıgül ve devrimci tutsaklar serbest bırakılsın.
Bu iki davada da yine kanunlar kullanılarak hukukun katledildiğine yeniden tanık olduk, oluyoruz.
Bu tanıklık beraberinde isyan ve haykırışı getiriyor.
Dün Cihan'ın haksız yere tutsak edilmesini protesto etmek için birçok destekçi Beşiktaş Adliyesi'ne geldi.

Bugün de Devrimci Karargah davasından tutuklu yargılanan sosyalistlerin yanında olduğunu haykıran onlarca kişi oradaydı, Beşiktaş Adliyesi'nde.

Sıra Kimde? İnisiyatifi sloganlarla davayı protesto ediyor

Aslında Beşiktaş Adliyesi demek ne derece doğru bilemiyorum. Zira dün de bugün de (diğer birçok siyasi dava duruşmasında olduğu gibi) davayı izlemek isteyenler ve protestocular adliyenin bahçesine bile giremedi. Çünkü polis buna izin vermedi.

Bütün tehditkârlığıyla protestocuların karşısına, barikatın arkasına nizamî dizilen polis yine çok "çevikti".

Tabii aynı zamanda yüzlerine âşina olduğumuz, kimi zaman takım elbiseler içindeki bıçkın delikanlı imajıyla boy gösteren, kimi zaman da şallı-kaşkollu "cool" kıyafetlere bürünen "sivil memur beyler" de oradaydı, alanda gün boyu dönüp durdular.

ÖDP Başkanı Alper Taş
basın açıklaması yaparken

Sıra Kimde İnisiyatifi'nin yaptığı protesto eyleminde önce sloganlar atıldı, sonra inisiyatif sözcüsü tarafından basın açıklaması yapıldı.

ESP, EHP, ÖDP ve SDP genel başkanları ile yazar Temel Demirer, basın açıklaması yaparak eyleme destek verdi.

Yapılan basın açıklamalarında ortak vurgu, Devrimci Karargâh davasının sosyalist muhalefeti sindirmeye yönelik düzmece bir dava olduğuydu.

Konuşmacılar KCK davasına da değinerek davanın Kürt hareketini sindirmeye yönelik bir dava olduğuna da dikkat çektiler.

Yazar Temel Demirer
konuşma yaparken

Yazar Temel Demirer, özellikle duruşma öncesi yaşanan polis baskısını vurguladı. Protesto hakkının ve dahi duruşmayı izleme hakkının bile gasp edildiği mevcut sistemde adalet aramanın nafile olduğunu, bu davanın da düzmece olduğunu belirtti.

Basın açıklamalarının ardından "yaşasın devrimci dayanışma", "devrimci irade teslim alınamaz", "içeride, dışarıda hücreleri parçala" sloganları atıldı.

Az sonra mahkeme başlayacaktı.

Yağmur yağıyordu, tutuklular mahkeme salonuna getiriliyordu.

Yağmur yağıyordu, sloganlar atılıyordu.

Yağmur yağıyordu, Türk polisi barikattan bakıyordu.

Yağmur yağıyordu, adalet gömülüyor, toprak ağırlaşıyordu.

Yağmur yağıyordu.

Yüzde doksan dokuz nokta dokuzumuz için sadece yağmur yağıyordu...

GAZETELERİN DİLİ: Yedi “Lehçe”, Bir Haber

2011-10-26T20:02:00.008+03:00

Bu yazı, gazetelerin kullandığı haber dilini ve haber metninin altında yatan kodları çözmeye yöneliktir.

Aynı olayın yedi farklı gazetede yedi farklı biçimde nasıl haberleştiği; bu durumun, ele alınan gazetenin “yayın politikası” ile bağlantısı gösterilecektir.

Seçilen gazeteler; Akit, Aydınlık, BirGün, Gündem, Radikal, Taraf, Yeniçağ; incelendikleri tarih 20 Ekim 2011’dir. Bu tarihin özel olarak seçilmesinin nedeni; TSK bünyesindeki yirmi dört askerinin PKK baskını sonucu ölmesinin haberleştirildiği gün olmasıdır. Böyle günlerde gazetelerin “aşırı tepki”lerde bulundukları, “aşırı bir dil” kullandıkları tecrübeyle sabittir.

Bu haberlerin analiz edilip kodlarının teşhir edilmesi bir o kadar da elzemdir.

Yeni Akit

"Sivil Anayasa İsteyenler İşbaşında…” diye bir giriş ve sonrasında manşet:

“Şeytanlar Kudurdu”

Haber metninde PKK baskınıyla ilgili herhangi bir bilgi verilmiyor. Gazetenin baskına ilişkin yaptığı “genel analiz”i gazetenin birinci sayfasını kaplıyor. Akit gazetesi İslamî bir çizgiye sahip olması ve kullandığı dilin “marjinalliği”; saldırganlığı ile ön plana çıkmış bir gazete.

Manşete bakıldığında bu durum hemen kendini gösteriyor: “Şeytanlar Kudurdu”. “Kuduran şeytanlar” ifadesi PKK militanlarını için kullanılıyor. “Müslüman Mehmetçiğe” karşı, “kuduran şeytanlar” Müslüman- kafir denklemini kuruyor.

Spotta ise şu ifadeler yer alıyor:

“ABD, İsrail, batılı şer odakları, TSK içindeki cuntacıların taşeronu PKK, Çukurca’da sınır birliğine saldırarak 24 Mehmetçiği şehid etti. Yeni ve sivil anayasadan rahatsız olan şeytanların bu hain saldırılarına topyekun lanet yağdı.”

Üç maddede inceleyebiliriz:

1) PKK, İslamcı kesimin “ ezeli düşman” olarak kodladığı kesimlerin taşeronu olarak tanımlanıyor. Bu tanım yapılırken bir taşla iki kuş vuruluyor. ,

Hem ABD, İsrail, batılı devletler, hem de laiklik gerilimin karşı ucu TSK (burada özel olarak “Ergenekon” vurgusu da var), PKK ile ilişkilendiriliyor. İslamcı bağlamda “ABD düşmanlığı”, Anti-semitizm, zenofobi, ve “TSK düşmanlığı” (buradaki ifade ulusalcı refleksle kullanılmadı) yükseltiliyor.

Aynı zamanda bu “ezeli düşmanlar”a alet olan PKK bir kez daha “şeytanlaştırılıyor”. Kısaca PKK, “şer ehilleri” tarafından kullanılan bir maşa olarak tanımlanıyor. “Şeytan” sadece PKK değil, bir de bu yabancı “şer odakları”.

2) İlk cümlenin ikinci kısmında, PKK’nın “24 Mehmetçiği şehid ettiği” belirtiliyor. Hem içerik hem de “biçimle” okura alt mesajlar yollanıyor.

Mehmetçik burada “peygamber ocağı” diye tanımlanan ordunun neferi olan askeri karşılıyor. “Şehid” kelimesi, “İslam yolunda ölen asker”i karşılarken kelimenin “t” ile değil de “d” ile yazılmış olması da bir kod. Bu da, Türkçe üzerinden yürütülen İslam devleti–ulus devlet ya da Osmanlı – Cumhuriyet geriliminin bir yansımasıdır.

3) Son cümlede ise “yeni ve sivil” bir anayasa girişiminden rahatsız olan “şeytanların”, “hain” saldırılarına topyekün lanet yağdığı belirtiliyor.

Burada mevcut hükümetin yürütmekte olduğu yeni anayasa girişimine atıf yapılarak baskının nedeni peşinen Akit tarafından ortaya konuluyor: Yeni anayasayı baltalamak. “Şeytan ve hain söylemi” de devam ediyor.

Haber metni (daha doğru ifadeyle haber-yorum) yaşanan

olayların akıllara “yeni anayasa istemeyen şeytanları” getirdiğiyle başlıyor, “Türkiye’nin büyümesinden rahatsız olan” ABD, İsrail, batı ülkeleri ve “darbecilerin” terörü azdırma isteğiyle PKK’yı taşeron olarak kullandığıyla devam ediyor.

Son bölüm ise kullanılan dil açısından yukarıdaki bölümlere kıyasla şaşırtıcı. “Sivil anayasa”, “toplumsal barış”, “Kürt halkının demokratikleşmesi”, “Kürt halkı” gibi ifadeler kullanılıyor ki bu ifadeler İslamî terminolojiyle pek de bağlantılı değil ve dahi Akit gazetesinin diliyle hiç bağdaşmıyor. Fakat bu ifadeler elbette “güzellik” olsun diye kullanılmıyor.

Hükümet ve ona yakın çevreler yeni anayasa çalışmalarını bu ifadelerle sunuyor. Akit de buna uygun olarak İslamî/saldırgan dilin yanı sıra bu ifadeleri de kullanmak durumunda kalıyor.

Son olarak, metnin devamında gelen bir kutucuk-başlık ve yeni bir metin var: “Saldırı emri PKK’nın Ergenekon kanadından”. Metinde ise baskının ‘çözüm isteyen kesimlere’ bir mesaj olarak “PKK’nın Ergenekon ayağı” Suriyeli Fehman Hüseyin’e bağlı grup tarafından, özel olarak Habur karşılamalarının yıl dönümünde yapıldığı belirtiliyor.

Habur’a yapılan atıf “çözüm isteyen kesimin” hükümet olarak kodlandığını gösteriyor, “demokratik açılımı” hatırlatılıyor. “PKK’nın içinde ki Ergenekon” vurgusu da hükümetin olmuş ve olası PKK ile görüşmelerine “meşruiyet sağlamaya” yönelik. Bu teze göre çözüme açık olan ve çözümsüzlükten yana olan iki ayrı PKK var, Akit de çözüme yatkın PKK ile hükümetin görüşmüş olması ve görüşecek olma ihtimalini “meşrulaştırıyor”; okurunu bu duruma “hazırlıyor”.

Aydınlık
“AKP Türkiye’mizi Savunmasız Bıraktı…”
“24 Şehit” manşetiyle çıkan Aydınlık gazetesi PKK baskını haberini ve baskını protesto haberlerini bir arada vermiş.

Büyük puntolarla bastığı “24 şehit” ifadesinin içini de Türk bayrağı (ya da üzerine bayrak serilmiş tabut) ile doldurmuş. Manşetin solunda bir kutu var. Kutudaki “DERHAL!” başlığı altında, “Anayasa çalışmaları durdurulsun, CHP ve MHP komisyonundan çekilsin, Silivri ve Hasdal tutsakları bırakılsın” ifadeleri var.

Manşetin sağında ise Habur’dan giriş yapan PKK militanlarının halkı selamlayan bir fotoğrafı var. “AKP hükümetinin” PKK militanlarına “göstermelik”, “önceden ayarlanmış” bir yargılama gerçekleştirdiğini belirten Aydınlık gazetesi bu fotoğraf ve metinle PKK baskınını “demokratik açılım süreciyle” ilişkilendiriyor. Bu da Aydınlık gazetesinin ve ait olduğu ulusalcı çevrelerin bu konudaki temel argümanlarından.

“Asker ve polis hedefte” alt başlığı ile çıkan haberde PKK baskınıyla ilgili somut bilgiler verilmiş, öznel ifadeler kullanılmamış.

Ölen askerleri “şehit” ifadesiyle sunan gazetede yukarıdaki haberle iç içe verilen diğer haber de “Trabzon’da ‘açılıma’ karşı eylem” alt başlığı ile çıkmış. Bu haberin metninde mitingde atılan sloganlar sıralanmış. Hepsi gazetenin yayın çizgisiyle benzerlik gösteren milliyetçi/ulusalcı sloganlar.

Haberin üstündeki fotoğrafta da “Açılımın Üstadları… Sözün Bittiği Yerdeyiz” pankartına vurgu yapılmış. Yukarıda belirtildiği gibi neredeyse tüm haberler ve haberin konusuyla bağlantılı fotoğraflar PKK baskınını “demokratik açılım” süreci ile ilişkilendirmek ve nedenini buna bağlamak.

Aynı zamanda “DERHAL!” başlığı altında sıralanan taleplerde yer alan “Silivri ve Hasdal tutukluları bırakılsın” talebi de, TSK’nın önemli komutanlarının hapsedildiği ve PKK’nın bu yüzden askeri başarı elde ettiği teziyle ilgili, Aydınlık gazetesinin temel argümanlarından bir diğeri de bu.

Aynı gün gazetede çıkan başyazının başlığı da “Savaşçılar hapiste güneydoğu yanıyor.” Kısaca baskınla ilgili tüm haber metni “demokratik açılım süreci” eleştirisi üstüne bina ediliyor. Manşette kullanılan “Türkiye’miz” ifadesi ilk bakışta “Türkiye halklarına ait olan ülkeyi” simgeliyor gibi gözükse de, “AKP, Türkiye’mizi savunmasız bıraktı” ifadesi iktidar partisini ötekileştirip Türkiye’yi Aydınlık çevresi ve Aydınlık’a göre vatansever olan kesimlere ait kılıyor. Böyle bir okuma da yapılabilir. Kullanılan “AKP” ifadesi de “AKP – Ak Parti” gerilimi ile ilgili. Ulusalcı kesim “AKP” kısaltmasında ısrarcı.

BirGün

BirGün gazetesi PKK baskınıyla ilgili ilk sayfasını neredeyse başta aşağı kocaman puntolarla yazılmış “Tek Yol Barış” ifadesiyle kaplamış.

Tek Yol Barış ifadesi şüphesiz “Tek Yol Devrim” sloganından ilhamla oluşturuldu. BirGün gazetesi Türkiye’de sosyalist-sol kesimin takip ettiği ve yayın çizgisinin de bu çerçevede oluşturulduğu bir gazete.

Gazete ait olduğu Devrimci-sosyalist hareketin en klasik sloganlarından biri haline gelen “Tek Yol Devrim” sloganı ile barış kavramı harmanlanmış.

“Barış” sol retorik açısından başlı başına önemli yer tutan bir kavram. Bu açıdan gazete ve dil tutarlılık içinde. Devamında gelen metinde çatışmaların, baskınların şiddet sarmalını devam ettirdiğini; intikam duygusunu ve şiddet dilini beslediği, atılan her merminin bir arada yaşama arzu ve kararlığını vurduğu belirtiliyor.

“Bir arada yaşam savunusu” gazete ve okur kitlesi için önemli bir tez ve PKK baskınlarının bir arada yaşamak için gösterilen çabaya ve mücadeleye zarar veridiği belirtiliyor. Metinde son olarak, “susturun silahlarınızı… yoksa bu kan deryasında hep birlikte boğulacağız” ifadesi bulunuyor. Bu da sıkılan kurşunların hiçbir ‘tarafın’ kazanımı olmadığını, herkesin zararına olduğunun ifadesi.

Sözün özü, anti-militarist, sosyalist-sol bir gazetenin doğal refleksini göstermiş BirGün gazetesi ve misyon yüklenip silahlı kesimlere çağrıda bulunmuş.

Özgür Gündem
Gündem gazetesinde “Çözümsüzlüğün Ağır Bilançosu” manşetiyle çıkan haberin spotu “Kürt sorunundaki çözümsüzlük derinleşirken çatışmalar da şiddetleniyor” cümlesi ile başlıyor. Bu cümle PKK’nın eylemini Kürt sorununun çözümsüzlüğüne bağlıyor. Böylelikle eylemleri de “normalleştirmiş” oluyor.

Baskının gerçekleştiği alanın tepeden fotoğrafını habere iliştiren Gündem gazetesi, resmin üstüne koyduğu iki kutucukla haberi aktarıyor.

Kutucukta haber şöyle başlıyor; “TSK’nin sınırötesi operasyon hazırlığı yaptığı esnada, HPG gece saat…”. Bu cümlenin başındaki vurgu dikkat çekici. Gündem, bu cümleyle de PKK’nın eylemini alt bir mesajla meşrulaştırıyor.

Bu cümleyle okurların “TSK’nın sınırötesi operasyonuna karşı”, PKK’nın “nefs-i müdafaa” yaptığı izlenimi edinmeleri bekleniyor. Gazetenin altını çizdiği bu mesaj eyleme meşruiyet kazandırıyor. Yine aynı fotoğrafın sağ alt kısmında bir haber kutucuğu daha var: “Dünya basınında geniş yankı buldu” başlığıyla çıkan haberde baskının dünya basınında geniş yer bulduğundan bahsediliyor.

Burada da PKK’nın eyleminin ne kadar dikkat çektiğini ve bunun sonucu olarak da uluslararası kamuoyunda Kürt sorununun gündeme gelmesi için katkıda bulunulduğu vurgulanmak isteniyor.

“Kürt mahallesinden” olan Gündem gazetesi, Kürt sorununa “içeriden” yaklaşıyor.

Okur kitlesi ve yayın çizgisinin gereği olarak dili de farklı kullanıyor. Bilindiği üzere PKK, TSK gibi kısaltmalar telaffuz edilirken politik bir tavır olarak bazı kesimler tarafından “p(e)k(e)k(e)/ t(e)s(e)k(e) olarak telaffuz ediliyor ve buna uygun yazılıyor.

Gündem gazetesi bu kesimin bir parçası ve doğal olarak buna uygun bir dil kullanıyor. Haberin konusu olan yer isimleri de devlet müdahalesi ile değiştirilmeden önceki biçimleriyle kullanılıyor. Örnek olarak Çelê, Çukurca için kullanılan isim.

Diğer bir nokta; örgüt isminden bahsedilirken bazen HPG bazen de PKK kullanılıyor. Bu da örgütün hiyerarşik ya da görev dağılımı açısından farklılık gösterdiğinin vurgulanması anlamına geliyor.

Radikal

Radikal gazetesi PKK militanları tarafından öldürülen askerin annesinin, ağlayan çocuğuna sarıldığı bir fotoğrafı tam sayfa basıp üstüne “Terörün Lanet Yüzü” manşetini atmış. Bu manşet gazeteden “ daha barışçıl” ya da daha “serinkanlı” bir manşet bekleyenler için pek de tatmin edici değil.

Zira Radikal gazetesi, ana akım medyanın bir parçası olmasına rağmen milliyetçilik ve militarizmi besleyen rakiplerine karşın daha liberal ya da görece sol-liberal, “barış gazeteciliği”ne uygun gazetecilik yapma iddiasını taşıyan bir gazete. Bu açıdan, “teröre lanet” eden bir manşet atmak yerine “barışı dillendiren” bir manşet atması da beklenebilirdi. Fakat bu manşetin de genel yayın çizgisine aykırı olduğu da söylenemez. (Radikal, taşra baskısında “Bu acı hepimizin” manşetini atmış).

Sayfayı kaplayan fotoğrafın sağ tarafında Başbakan Erdoğan’ın görece itidalli demeçleri yer alıyor ve koyu puntolarla yapılan vurgular, Radikal’in çağrısı olarak da okunabilir: “Dayanışma içinde olmalıyız…, … aksine dik durmak günüdür…, …terörün panzehiri demokrasi ve özgürlüklerdir.

Vurgulanan bu ifadeler gazetenin okura çağrısı olmakla birlikte genel yayın çizgisiyle de tutarlılık içinde. Manşetin altında yer alan metinde “Türkiye’nin dört bir yanına ateş düşüren saldırı…” ifadesi yer alıyor. Burada da Kürt ya da Türk ayrımı olmaksızın ölümlerin herkesi üzdüğü, acıttığı kodlanıyor. Birlikte yaşam umudunu alt mesaj olarak dillendiriyor.

Aydınların ve STK’ların “Söz bitmesin, müzakere sürsün” çağrısını ve Meclis Başkanı’nın “Anayasa rötarı yok” ifadesini vurgulayan Radikal, Kürt sorununun çözümü konusunda diyalog ve demokratikleşmenin önemine vurgu yapmış oluyor.

Taraf
“Savaşa Aşıklarmış” manşetiyle çıkan Taraf gazetesi, manşetin ‘açıklamasını’ spota taşımış: Karayılan, Taraf’a mektubunda “Savaşa âşık değiliz” demişti ama, PKK’nın dünkü Hakkâri baskınlarında 24 asker yaşamını yitirdi, 18 asker yaralandı.

Son dönemde PKK’ya karşı muhalif bir tavır takınan Taraf gazetesi bu konuyla ilgili olarak PKK’nın üst düzey yöneticilerinden Murat Karayılan’dan bir “sitem mektubu” almıştı.

Karayılan, özet olarak “Ak Partinin savaş politikalarında ısrarcı davrandığı ve Kürt hareketinin silaha mahkum edildiğini” vurgulamış, “Kürtler savaşa aşık değil” ifadesini kullanmıştı. Bunu takip eden zaman diliminde PKK’nın böyle bir eylemde bulunması, Taraf gazetesini Karayılan’ın mektubuna atıfta bulunmaya yöneltmiş.

Bu manşeti, aşağıda bahsedilen haber başlığı ve metni okuyabilmek için Taraf gazetesinin yayın çizgisine bakmak gerekiyor.

Taraf gazetesinin Kürt sorunu konusunda yayına başladığı günden bu güne “tek” bir yayın çizgisi olduğunu söylemek doğru olmaz.

Son yayın politikası ise şöyle özetlenebilir: Devlet ve hükümet Kürt sorununun çözümü konusunda iyi niyetli ve anayasa çalışmaları iyi bir fırsat, “değişen Ortadoğu ve dünyada” silahlı mücadele miadını doldurdu ve Kürt hareketinin silahsızlanması şart. Bu yaklaşımda olan Taraf, son dönemde Kürt sorunu konusundaki muhalif söylemini devlet ve hükümetten çok PKK’ya yöneltmiş durumda.

Gazete attığı bu manşetle de “kendini doğruluyor”, PKK’nın niyetini, tavrını yeniden “afişe ediyor”. Manşetin altına yerleştirilmiş fotoğrafta ise öldürülen bir askerin, şok geçirip feryat ederek kendinden geçen annesi var. Tablo oldukça ajite edici.

Fotoğrafın solundaki haber metninde “Hakkari’de dün PKK katliam yaptı” ifadesi geçiyor. “Katliam” kelimesi okuru daha da etkilemeye yönelik.

Haberin devamında tekrar Karayılan’ın mektubuna atıfta bulunan Taraf, “barış umutlarının azaldığını” belirtmiş. Bu ifadelerin tümüyle anlatılmak istenen, PKK’nın tüm “meşruiyetini” kaybettiği ve Kürt sorunu konusunda çözümsüzlükten yana, “yaramaz kötü çocuk” konumunda olduğudur.

Bir de fotoğrafın altında “Özel birlikler Irak’ın içinde sıcak takipte” başlığı yer alıyor. Spotta, askerî bilgiler veriliyor; PKK’nın Çukurca’daki kanlı baskınının ardından Irak’a top atışı yapıldı. Uçaklar kampları bombaladı, özel birlikler de Irak’ın 4 km içine girdi

Taraf gazetesi “anti-militarist” olma iddiasını taşıyan bir gazete ve bu bağlamda kısa tarihinde önemli haber ve manşetlere imza atmış olduğu söylenebilir.

Fakat incelenen bu spotta gazetenin anti-militarist dil ve yaklaşımından eser yok. Kendini ana akım medyanın militarist diline tamamen devreden Taraf, haber metninde “f-16’ların kampları sürekli bombaladığını” ve devamında “göğüs göğse çatışmalar” yaşandığını ekliyor.

Taraf’ta kullanılan dil, haber kurgusu ve gazetenin genel yaklaşımı, gazetenin “eski yayın politikası” ile zıt olsa da son dönemdeki yayın politikasıyla tutarlılık içinde. Okura enformasyonla birlikte politik bir duruş enjekte edilmeye çalışıldığı görülüyor.

Yeniçağ
Yeniçağ gazetesi ilk sayfanın tamamını PKK baskınına ayırmış ve bolca görsel içerik kullanmış. Aşırı-uç milliyetçi bir çizgide olan Yeniçağ, “Hükümet İstifa!” manşetini atmış.

Manşetin hemen altında Kemal Kılıçdaroğlu’nun hükümete yönelttiği istifa talebi yazılmış. Yeniçağ devamında “PKK’nın kahpe saldırısı” ifadesiyle başlayan cümleyle internet üzerinde yürütülen ırkçı protestoları ön plana çıkarmış, “onbinlerce kişi, bölücü teröre lanet ederek en ağır şekilde karşılık verilmesi isteklerini haykırırken, seyirci kalan hükümeti de istifaya çağırdı” ifadesini kullanmış.

Bu metnin altında, Taraf gazetesinin de kullandığı fotoğraf yer alıyor, fotoğrafın üstünde de “ana yüreği acılı habere dayanmadı” cümlesi bulunuyor.

Logonun solunda ve üstünde öldürülen askerlerin fotoğrafları var. Sayfanın sol tarafında “terörle müzakere altında ezilen iktidar” ifadesiyle başlayan metin, MİT-PKK görüşmelerine vurgu yapıyor ve hükümeti ölümlerden sorumlu tutuyor.

“Hükümet istifa” talebi sayfada üç kez tekrarlanıyor. Türk bayrağına sarılmış slogan atan bir kadın (arkasındaki bozkurt işareti yapan erkekler seçilebiliyor) fotoğrafının yanındaki metinde “Türkiye Ayakta” başlığı var ve “şehit protestoları” aktarılıp “hükümet istifa” talebi belirtiliyor.

Yeniçağ gazetesi hükümete “taban tabana zıt”. Milliyetçiliği ön plana çıkaran ve mevcut hükümete muhalif olan Yeniçağ PKK’nın baskınını, muhalefet oklarını Hükümete yöneltmek için kullanmış ve hükümetten istifa talebini (farklı kanallarla) belirtmiş.

Milliyetçi dil ve içeriğiyle okur kitlesine ideoloji enjekte etmeye çalışan Yeniçağ objektiflikten oldukça uzak.

***
Tek bir olayın nasıl haberleştiği yedi farklı gazetede incelendi. Görülüyor ki, haber, gazetenin yayın politikasına göre farklı yaklaşımlarla; farklı dillerle yazılıyor.

Kimi gazetelerde objektiflik ilkesi tamamen göz ardı ediliyor. Gazetecilik kurallarını dikkate alan gazeteler neredeyse azınlıkta. Objektiflik ilkesini çiğnemeyen gazetelerde de kullanılan “dil” yayın çizgisinden besleniyor. Haber, olduğu gibi aktarılmıyor, gazeteler kanaat önderliğine soyunuyor.

Elbet gazeteler kanaat belirtebilir fakat kanaat ve yorumlar haber olarak ya da haberin bir parçası olarak sunuluyorsa gazetecilik kuralları çiğnenmiş oluyor. Türkiye medyasında bu durumun örneklerine rastlamak oldukça mümkün.

Yukarıdaki gazeteler de bu konuda örnek olabilir. Gazeteler, topluma enformasyon akışını sağlamak yerine birer ideolojik aygıt gibi hareket ediyorlar. Enformasyonun yanında dezenformasyon bolluğunun bulunduğu gazetelerde “hakikat”e erişmek isteyen okura önemli bir görev düşüyor; medya okuryazarlığı…

Fırsat Sitelerindeki “Estetik” İndirimler

2011-10-16T17:45:00.007+03:00

İnternette alışveriş yapma kültürünün yaygınlaşmasıyla ‘fırsat siteleri’ de popülerlik kazandı. Bu sitelerde müşterilere gıda sektöründen estetik sektörüne kadar birçok alanda cazip indirimler sunuluyor. Özellikle güzellik-estetik sektörüyle ilgili büyük indirimler ‘Bu işte bir iş mi var?”sorusunu akıllara getiriyor.

İnternette alışveriş hizmeti sunan onlarca site bulunmakta. Bunların bir kısmını fırsat siteleri oluşturuyor ve bu sitelerde tüketiciye indirim kuponu sunuluyor. Bu sitelerde, tüketici normalde ödeyeceğinin çok daha altında bir bedel ödeyerek kupon satın alabiliyor. İki kişilik bir akşam yemeği için de kupon satın alınabilir, dört seanslık epilasyon hizmeti için de. Bu indirimlerin büyük çoğunluğunu estetik sektöründen firmalar sağlıyor. Konu estetik olunca, indirimler akıllarda soru işareti oluşturuyor.

Fırsat sitelerinde estetik sektörünün dışında indirimler en fazla %60’a kadar varıyor. Estetik alanındaysa durum oldukça farklı; %96’ya varan indirimler var. Bu indirimler cazip görünse de

müşterilerin karşılaştıkları durumlar fırsatların pek de avantajlı olmadığını gösteriyor. İndirim kuponu aldığı halde hizmet alamayanlar bile var. Tüketicilerin mağduriyetlerini anlattıkları şikayet platformlarında konuyla ilgili birçok şikayet bulunmakta.

Aradığınız numara kullanılmamaktadır.

Şikayetler özellikle üç konuda yoğunlaşıyor. Kupon sahipleri randevu almakta zorlandıklarını, seans sayılarının yetersiz olduğunu ve kötü muameleye maruz kaldıklarını iddia ediyor.

Normalde randevu süresi daha kısa olduğu halde, kuponla randevu almak isteyen müşterilere iki ay sonrasına randevu verildiği oluyor. Kupon satın alanların, hizmet verenlerin kaba davranışlarına ve ayrımcılığa maruz kaldıkları iddia ediliyor. Kupon almalarına rağmen hizmet alamayanlar da var. Randevu almak için verilen numaraları aradıklarında “aradığınız numara kullanılmamaktadır” ifadesiyle karşılaşıyorlar.

Peki ama kaç seans?

Şikâyetçi olunan konulardan biri de seans sayılarının yetersizliği. Özellikle selülit giderme ve epilasyon konusunda müşterinin beklentisi karşılıksız kalıyor. Örneğin sekiz seansta başarıya ulaşacak epilasyon işlemi için kuponla yalnızca dört seans hakkına sahip olunuyor. Bu yüzden işlem yarıda kalıyor ya da müşteri indirimsiz bedeli ödeyerek işlemi tamamlıyor. Bu da tüketiciler için ek masraf demek.

Berna ve Ferhat'ı Beklerken: Gasp Edilmiş 19 Ay ve Kırık Dökük Özgürlük

2011-10-06T21:40:00.008+03:00

Saat sabah 10:30 suları... Adliyeye yaklaşamadıkları için Bahçeşehir Üniversitesi'nin girişinde pankartlarını açmış bir grup Dev-Genç üyesi slogan atıyorlardı. Daha sonra öğrendiğime göre sabah 10'dan beri oradalarmış. Kimi yere oturmuş, kimi ayakta; karşılarında da polis barikatı var. Barikat, grubu adliyeden uzak tutmaya yönelik. Hele bir geçmeye kalkışsınlar, "çevik kuvvet" orada, nizamî dizilmiş. Neler olabileceğini siz düşünün(!)

Duymayan duysun, bilenler bilmeyenlere anlatsın. Ama kusura bakmayın, yeni duyan varsa utansın. Başbakan Erdoğan'ın karşısında açılmış bir pankart. Üstünde de "Parasız Eğitim İstiyoruz, Alacağız" yazıyor. Açanlar Berna ve Ferhat. 19 aydır tutukluydular. Bugün tahliye edildiler. Tahliyeye mi sevinmeli, hayatlarından çalınan 1,5 yıla mı üzülmeli?..

Sevmediğim klişelerden biridir, ama elden ne gelir, sözün bittiği yerde olmak bu olsa gerek.

Tekrar bugüne dönelim. Öğle saatlerine doğru sabahki grup kalabalıklaşmış. Sloganlar atılıyor, halay çekiliyor. Alanda Dev-Genç üyelerinin nicel ve nitel ağırlığı devam ediyor.

Durmaksızın atılan sloganlar ve açılan pankartlar tek bir tema etrafında toplanıyor: Parasız eğitim istemek suç değildir; Berna ve Ferhat serbest bırakılsın.

Hak vermemek elde mi?

"Parasız Eğitim İstemek Suç Değildir!", "Ferhat, Berna Serbest Bırakılsın!", "Öğrenciyiz, Haklıyız Kazanacağız!", "Yaşasın Dev-Genç, Yaşasın Dev-Genç'liler!" diye slogan atan gençler hem öfkeli, hem başıdik hem de umutlu. Sloganların durduğu yerde türküler, marşlar, halaylar başlıyor.

Dev-Genç'ten Ümit, Mahir ve Sevinç'in anlattıklarına kulak vermek lazım, üçü de öğrenci: "Biz sadaka değil hakkımızı istiyoruz, arkadaşlarımız da en doğal haklarından birini talep ettikleri için 19 aydır tutsak" diyorlar. Dava sürecinde Beşiktaş adliyesine 2-3 kez gittiklerini söyleyip adliyenin 'komşusu' Bahçeşehir Üniversitesi öğrencilerinin bu zamanlarda kendilerine şaşırtıcı bir biçimde kayıtsız kaldıklarını da ekliyorlar.

DİSK Eski Başkanı
CHPli vekil Süleyman Çelebi

Aynı saatlerde, "nev-CHP'li" Sülayman Çelebi ve ardından Gürsel Tekin de alana geldi. Tabii bazı CHP ilçe örgütleri de. Büyük büyük pankart ve dövizlerle oradaydılar. Medyanın dikkati bir anda onlara yöneldi. Gürsel Tekin basın açıklaması yaptı. Medyanın ve insanların dikkatinin CHP'lilere yönelmesinin ardından Dev-Gençliler rahatsızlık duymaya başladı ve hep bir ağızdan, "Yaşasın Dev-Genç, yaşasın Dev-Gençliler" diye slogan attılar. Belli ki CHP'nin destek vermekten çok "siyasi şov" yaptıklarını düşünüyorlardı.

Çok geçmeden Dev-Genç CHP'ye çağrı yaptı.
"Amacınız arkadaşlarımıza destek vermekse, pankartları indirin ve orada durmayın, yanımıza gelin" nevinden bir açıklama yapıldı. CHPliler ve Dev-Gençliler arasında birkaç metre mesafe vardı. CHPliler çağrıya kulak verdi ve davete icabet etti.

Dev-Gençli Ümit

Tekrar Dev-Gençli Ümit'le konuştum, tutumlarını daha açık bir şekilde anlattı. Ümit, "Aylardır çalmadığımız kapı, destek istemediğimiz bir allahın kulu yok, kimse siz bizim kapımızı çalmadınız diyemez, CHP de öyle" dedi ve ekledi:

"Biz defalarca bu davayı protesto ettik, yalnızdık. Beşiktaş meydanından Dev-Gençlileri polisin kovalaması yetmiyor gibi bir de zabıtalar kovaladı. Beşiktaş belediyesi CHP'li değil mi? CHP o zaman neredeydi? Buradalar ama samimiyetlerine inanmıyoruz. Biz 19 aydır mücadele veriyoruz, var gücümüzle direniyoruz ve sonuçta dava gündeme oturdu, kamuya mâl oldu, şimdi CHP gelmiş bu davadan nemalanmaya çalışıyor..."

CHP'nin orada olması bir önem taşısa da samimiyet testinde sınıfta kalmışa benziyorlar.

Süleyman Çelebi ve Gürsel Tekin davayı izlerken, CHPli kalabalık çok geçmeden dağıldı.

Buna karşın farklı kesimlerden insanlar adliyenin önüne gelmeye, davayı protesto edip Berna ve Ferhat'a destek vermeye devam ettiler ve grup kalabalıklaştı. Öğlenin ilerleyen saatlerinde KESK üyeleri de geldi ve sloganlarla tutuklu öğrencilere destek verdiler, davayı protesto etiler ve daha sonra basın açıklaması yaptılar.

BDPli Sebahat Tuncel basın
açıklaması yaparken

BDP de davayı protesto; Ferhat ve Berna'ya
destek için oradaydı. Sebahat Tuncel ve bir grup BDP'li tıpkı destek vermeye gelen KESK üyeleri gibi alkışlarla karşılandılar. Sebahat Tuncel basın açıklaması yaptı. Sırrı Süreyya Önder de davayı izleyenler arasındaydı. Aynı gün KCK davasından tutuklananların da Beşiktaş adliyesinde davaları vardı. BDP'li grup "Biz Biz Biz KCK'liyiz", "Biji Bıratiya Gelan" ve " Yaşasın Halkların Kardeşliği", "Faşizme Karşı Omuz Omuza", "Berna, Ferhat Serbest Bırakılsın" gibi sloganlar atarak KCK tutuklamalarını eleştirdi, Berna ve Ferhat'ın tutukluğunu protesto etti.

BDPli vekil Sırrı Süreyya Önder

Duruşmayı izleyen vekillerden BDPli Sırrı Süreyya Önder, Ferhat ve Berna'nın davaları bittikten sonra adliyeden çıkıp kısa bir açıklama yaptı ve sonra KCK davasını izlemek için tekrar adliyeye döndü.

Dev-Gençlilerin yanısıra davayı protesto eden grup daha kalabalıklaştı sloganlar neredeyse kesintisiz devam etti. Oyuncu Nur Sürer ve Rıza Kocaoğlu da tutuklu öğrencilere destek olmak için oradaydılar.

Ferhat'ın annesi Hayat Tüzer

Berna'nın babası Yusuf Yılmaz ve Ferhat'ın annesi Hayat Tüzer de mağduriyetlerini belirten birer konuşma yaptılar. Çocuklarının suçsuz olduğunu ve hayatlarından 19 ay çalındığını söyleyip tahliye ümitlerini dillendirdiler. Hayat Tüzer, Ferhat'ın hapishane koşullarının çok kötü olduğunu, kötü muameleye maruz kaldığını belirtti ve F tipi cezaevlerinin insanlık dışı 'yaşam alanları' olduğunu

Berna'nın babası Yusuf Yılmaz

ekledi.

Sloganlar atılmaya, halaylar çekilmeye devam edilirken saat 5'e dayandı. Nihayet duruşma son buldu. Berna ve Ferhat tutuksuz yargılanmak üzere tahliye edildi. Alanda kayıp, çalınmış 19 ayın burukluğu; öfkesi hakimken, gelen 'iyi haberle' kazanılan özgürlüğün mutluluğu, sevinci sardı etrafı. Ve yine sloganlar... Dev-Gençliler tahliyeyi mücadele sonucu kazandıkları bir zafer olarak görüyorlar.

Berna ve Ferhat'ın avukatı Taylan Tanay
basın açıklaması yaparken

Ferhat ve Berna'nın avukatı Taylan Tanay da bir basın açıklaması yaptı. Tutsak gençlerin özgürlüklerine kavuşmasında toplumsal ve örgütlü desteğin öneminin büyük olduğunu işaret etti. Çalınan 19 ay için de hukuk mücadelesinin devam edeceğini söyledi. Adliyenin önü, daha doğrusu kurulan polis barikatının önü, sevinç gösterilerine sahne oldu. Dev-Gençliler az sonra arkadaşlarını almak üzere oradan ayrıldılar. Ferhat'ı Kandıra'dan, Berna'yı Bakırköy'den alacaklardı, tutukluluk hâli sona ermişti ve mutluydular.

Hayat Tüzer'in o anki mutluluğu, devletin zalimliğini hatırlattı bana bir kez daha. Zira devlet, sosyo-ekonomik sistemin belki de tüm eziciliğini, zalimliklerini yaşattığı Hayat Tüzer'den yoksulluğa isyan ettiği için oğlu Ferhat'ı alıp tutsak etmiş ve dahi ona işkence bile etmişti. 19 aylık haksız tutsak edilme işkencelerin en büyüğü değil mi zaten?

Komedi filmlerine bile konu olamayacak bir sebepten tutsak edilen bu iki genç dava sürecinde okullarından da atıldılar. Türkiye'nin yoksul yığınlarından iki öğrenciden bir ufak ses duyulursa, uygulanması muhtemel faşist yöntem budur. Verilmek istenen mesajın özeti budur; bu bir gözdağı.

Bu dava, yasaların hukuksuzluk için kullanılmaya en uygun malzeme olduğunu bir kez daha gösteriyor. Ne kadar da ironik. Türkiye de benzerlerini yüzlerce kez gördük zaten değil mi?

Başbakanın otoriter-totaliter zihniyetini bir kez daha gördük. Heybetli fiziği, öfkeli hitabeti ve muktedir olmanın verdiği yüksek kibrine bakıp da "güçlü" olduğunu düşünüyorsanız hata ediyorsunuz.

Eğer güçlü olsaydı, eğer cesur olsaydı, eğer muktedir olsaydı 2 yoksul gencin haklı ve insanî talebinden bu kadar korkmazdı! O gençlerin gördüğü zulme sessiz kalan, zulmü destekleyen başbakanın vicdanı olduğundan bahsedebilir miyiz?

Hayır.

Başbakan büyük bir korkak.

İktidarı kemikleştikçe vicdanı körelen, oy oranı arttıkça insafı eriyen zavallı bir insan.

-Kürt Sorununun Çözümsüzlüğü Üzerine- Eğitim ve Medyanın Birlikteliğinden Doğan Bir Hastalık: Milliyetçilik

2011-08-25T22:07:00.053+03:00

Günden güne yeni ölüm haberleri alıyoruz. Askerler ve gerillalar yaşam hakları hiçe sayılarak öldürülüyorlar. Ak Parti hükümeti sorunu çözmek yerine geçmiş hükümetlerden miras aldığı ve pek de yabancı olmadığı askeri (yakında askeri değil "polisiye" kavramı daha uygun olur sanırım) yöntemleri kullanmayı tercih etti. Daha açık bir Türkçe ile belirtmek gerekirse, ne kadar çok PKK'lı öldürülürse çözümün(!) o kadar yakın olduğu düşünülüp uygulamaya koyuldu; Kürtler katlediliyor.

Gök kubbe altında Kürt sorunu üzerine edilmedik söz kalmadı.

Sorunun nedenleri ve çözüm yolları da çözümsüzlüğe, krize götürecek muhtemel adımlar hakkında da tespitler yapıldı, uzun uzadıya yazılıp çizildi, konuşuldu. Gelgelelim üzerine bu kadar fikir üretilen bir sorunun çözümü bir türlü sağlanamadı.

Bunun başlıca nedeni Türkiye'de geçmişten günümüze kadarki hükümetlerin soruna yaklaşımları ve ürettikleri/uyguladıkları politikalardır. Diğer bir açıdan bakacak olursak hükümetlere oy veren seçmen -daha doğru bir ifadeyle Türkiye toplumu- da yönetenler kadar bu çözümsüzlüğün parçasıdır.

Peki ama nasıl oluyor da kendi çocuklarının ölümüne seyirci kalabiliyor Türkiye toplumu? Bu kadar mı sökülüp atıldı vicdan duygusu içlerimizden? Yoksa akıl tutulmasından muzdarip hastalıklı bir toplum muyuz? Bu soruların cevabı elbette size ait fakat ben akıl ve vicdanın yerinde yeller estiğini düşünüyorum. Lakin bu tablonun kendiliğinden ortaya çıkmış olduğuna kesinlikle inanmıyorum. Kürt sorununun bu kadar çıkmaza sürüklenmesinde; toplumun akıldan, vicdandan, haktan-hukuktan bahsetmek yerine kan, silah ve operasyona ilgi ve rıza gösterip bu ögeleri yüceltmesinde büyük bir beyin yıkamanın etkisi var.

Hiç de küçümsenmemesi gereken bir beyin yıkama faaliyeti bu. Failler de belli: Eğitim kurumu ve Medya!

Türkiye'de eğitimin başına konulmuş 'milli' ibaresi zaten eğitimin özünü de belli ediyor. Güdülen amaç istenen sonuçla taçlanıyor. Milli eğitim tezgâhından geçmiş çoğu Türkiyeli "ne mutlu Türküm diyene" , "söz konusu vatansa gerisi teferruattır", "Andımız-Gençliğe Hitabe-İstiklal Marşı" şeytan üçgeni zihniyetinde mekik dokuyor hayatı boyunca. Hal böyle olunca da en büyük kabak Kürt sorunun yani Kürtlerin başına patlıyor. Eğitim kurumu milliyetçi/ulusalcı zihniyeti ve söylemi aşılayarak milliyetçi, militarist, faşist bireyler yaratıyor. Hatırlamakta fayda var, geçenlerde, bir röportajında "Türkiye'de faşizm aileden değil eğitimden gelir" demişti Murat Belge. Katılmamak elde değil; faşizm gelmekle kalmıyor, kendini sürekli yeniliyor, diri tutuyor ve devamlılığını sağlıyor. Elbette bu da kendiliğinden gelişen bir süreç olmasa gerek, buna da değineceğim.

Eğitim kurumu tarafından enjekte edilen zehir, salt çarpıtılmış ya da ideolojik bilgi değil, enjekte edilen daha çok bir "zihniyet", bir bakış açısı. Örneğin bahsi geçen "milli birey"ler İstanbul'un Fethi'nin ya da Çanakkale Savaşı'nın, tarihini, koşullarını, nedenini-sonucunu mezun olduktan en geç iki sene sonra tamamen unutuyor. Bilgi buharlaşıyor. Fakat bu bilgilerden çıkan mutlak sonuç olan "yedi cihânı dize getiren bir ecdadın torunu" olma duygusu/zihniyeti bakî kalıyor. Ama bunun bir gerçekliği de yok. Ne kendi arenasında ne de uluslararası arenada pek de iyi işler beceremeyen devlet aslında bir hayal kırıklığı da yaratıyor bahsi geçen milliyetçi çoğunluk için. Zira tarihle bugün arasında bir kopukluk var ve bu durum pek de hazmedilebilir değil. Yalanlar üstüne kurulmuş bir bilgi dünyasının “hakikat”le karşılaştığında darmadağın olması kaçınılmaz oluyor. Yaşanan bu hayal kırıklığı ise daha "hard" bir şekilde dışavuruluyor.

Tüm bunlardan dolayı, genelde tüm etnik ve tarihsel meselelere bakış, özelde Kürt sorunu ve Kürtlere bakış; kin, nefret, düşmanlık ve kan fetişizmi üzerine kuruluyor. Eğitim kurumundan alınan temel bakış açısı; "bu coğrafyanın her açıdan -özellikle de yönetim- esas ve tek hakimi Türklerdir, tarihte de böyleydi, gelecekte de böyle olmalı-" yaklaşımı olduğu için Türklerin çoğunluğu kendilerini bu ülkenin tek sahibi sanıyor/sayıyor. Kürtleri bu ülkenin eşit yurttaşları olarak görmeyip onlara ikinci sınıf insan muamelesini uygun görmek normalleşiyor. Kürtlerle masaya oturmanın da bir boyun eğme, bir yenilgi olduğu kanaatini taşıyorlar. Kürtlerin taleplerini ise başlı başına bir hainlik ve nankörlük belirtisi olarak görüyorlar. Türkiye'nin Türk çoğunluğu için durum böyle. Milli eğitimin yarattığı "Türk profili" Kürt sorunun çözümünün önünde barikat olmuş durumda. Devleti savaş için cesaretlendiriyor, savaşı destekliyor, ölen her PKK'lı için mutluluk duyuyor, intikam duygusuna yenik düşüyor bu milliyetçi zevat. Tüm bunları yaparken bu savaşın nedeninin devletin yanlış tutumu olduğunu bir kez bile hatırlamıyor ya da hatırlamak istemiyor hatta bilmezden geliyor. Çünkü tâbi tutulduğu beyin yıkama faaliyetinin; aldığı eğitimin doğal sonucu: aklî ve vicdanî körleşme.

Peki nasıl oluyor da eğitim sürecinin 20'li yaşlarda son bulmasına rağmen kabaca hatlarını çizmeye çalıştığım bu zihniyet neredeyse ilelebet varlığını sürdürebiliyor? Bu kadar mı etkili bir beyin yıkama faaliyeti bu? Elbette eğitim kurumu milliyetçiliğin bu denli yaygın ve yerleşik olmasında tek başına bir etmen değil. Yukarıda da belirttiğim üzere bu beyin yıkama faaliyetinin öbür faili de medyadır. Amiyane tabirle, eğitim kurumundan aldığı pası medya gole çeviriyor. Zaten milliyetçi-militarist bir zihniyete sahip ve düşmanlığını sergileyeceği bir alan bekleyen bu faşist ya da en hafif ifadeyle faşizme teşne bireyler her gün yazılı ve görsel medyadan alınan "bilgi" ve kanaatler doğrultusunda milliyetçi zihniyetlerini muhafaza ediyorlar ve bazan fiziksel bazan düşünsel anlamda atağa geçiyorlar. Kürtlere, BDP'lilere yönelik her linç girişimi medyanın işlevini ve başarısını açıkça ortaya koyuyor. Gazeteciler ve televizyon habercileri "barış gazeteciliği" yapmak bir yana dursun nefret tohumlarını ekmek ve savaşı yüceltmek için ellerinden gelen her şeyi yapıyorlar. Son günlerde ibretle izlediğimiz Türk medyası savaş ve kan fetişizmi noktasında "yandaş"-"candaş" ayrımı olmaksızın yekvücut halinde hareket ediyor. Ulusalcı medyadan alışık olduğumuz bir yaklaşımla Yeni Şafak gazetesinin BDP'lileri açık seçik bir dille manşetten hedef göstermesi bu yekvücut olma halinin en güzel göstergesi. Yılmaz Özdil gibi nefret suçu işlemeyi kendine görev edinmiş bir yazarın "eğitimli - modern" kesim için bu kadar muteber olması, yazarın köşe sahibi olduğu Hürriyet gazetesinin "Türkiye Türklerindir" mottosuyla her gün bu ülkenin ötekileştirilmiş kesimlerinin gözüne sokulması, her “şehit” haberinin hem ajitatif hem hamasî süslerle bezenmesi medyanın yaratmaya çalıştığı/yarattığı tabloyu su yüzüne vuruyor. Eğitim kurumundan edinilmiş zihniyet medyanın mârifetiyle bu şekilde devamlılığını sağlıyor. Yeni Şafak ve Hürriyet gibi özünde iki ayrı kesimin sözcülüğünü/kanaat önderliğini üstlenmiş gazetelerin mesele Kürt sorunu olunca aynı dili ve düşünceyi paylaşmaları dikkate değer bir durum. Hâl böyle olunca “muhafazakârlar” da “endişeli modernler” de Kürt sorunun çözümü konusunda barikat olmak üzere yol arkadaşlığı yapıyorlar.

Haber bültenlerinde ise milliyetçi terminolojiyle süslenip yayımlanan “şehit” cenazelerini izletme ve “şehit” eşlerini konuşturma gayreti tüm hızıyla devam ediyor. Çoğunlukla “şehit” eşi “artık savaş bitsin, kimse ölmesin” demek yerine “şehidimin kanı yerde kalırsa hakkımı helal etmem” diyor. Bu yaklaşımın var olduğu gerçeğini atlamasak da medyanın sadece bu dili konuşan eşleri, aileleri gösteriyor olma ihtimali de akıllarda soru işareti.

Büyük bir iştahla “Özel Harekât” manşetleri atarak savaş tamtamları çalan gazetelerden tanık olduğumuz diğer bir insanlık ayıbı da, ölen gerillaların birer istatistikî bilgi ve milliyetçi mastürbasyon malzemesi olarak gazetelerde boy göstermesi. Esas korkutucu olan ise “hedef kitle”nin tüm bu kepazelikler karşısındaki geribildiriminin olumlu olması. Kabaca hatlarını çizmeye çalıştığım bu tabloyu örneklerle çoğaltmak pek mümkün... Kürt sorunun barışçıl yollarla çözümünü istemek bir yana, isteyenler de âdeta vatan haini ilan ediliyor.

Eğitim kurumu ve medyanın birbirini besleyen ve devamlılığını sağlayan milliyetçi-militarist yaklaşımları sonucu yaratılmak istenen “Türk profili” başarıyla elde ediliyor. Kürt sorununun çözümsüzlüğüne sebep olan bu milliyetçi çoğunluk kendi evlatlarının birer birer ölüme gitmesine göz yumuyor. “Barış” sözcüğüne bile tahammül edemeyen bu zevat Türkiye toplumunun çoğunluğunu oluştuyor.

Türk çoğunluğunun Kürt sorununa bakışı “eğitimle edilmiş cehalet”e en güzel örnek.

Enformasyondan çok dezenformasyon akışını sağlayan medya bu savaşın en günahkâr taraflarından biri. Medya mevcut tutumunu devam ettirdiği sürece barışın yolu kapalı görünüyor.

Ölümlerin durması, sorunların çözülmesi için iş yine aklını ve vicdanını yitirmeyenlere kalıyor.

Barış… Hemen… Şimdi!

Barışa Susamak

2011-08-02T17:00:00.009+03:00

"İnsancıl insanlar barıştan yana
Ancak zalim olan kıyar insana
Barış aşkı yayılmalı cihana
Barış güvercini uçsun Dünyada
Dostluklar kurulsun insanlar gülsün
Son bulsun savaşlar kimse ölmesin"

30 yıldır süren kardeş savaşının sonucu, mürekkep değil kan damlalarıyla tarih yazdığımız bir toplum haline geldik.

Kürt sorunu tüm çıplaklığıyla önümüzde çözülmeyi bekliyor.

Sorunun nedenini iyi tespit edelim; Türkiye'de siyaset kurumu halkın taleplerini/ihtiyaçlarını karşılamaktan uzak. Hal böyle olunca siyasetin çok, içeriğinin "yok" olduğu topraklarımızda ölümler, türlü zulümler hız kesmeden devam ediyor.

Daha üstünden 1 ay geçmedi;13 asker, 7 PKK'lı gerillanın hayatını kaybettiği, ciğerimizi parçalayan, içimize ateş düşüren bir olay daha yaşadık ve umutlarımız tükenme noktasında.

Bu ölümlerin son bulması için Türkler de Kürtler de şunu artık görmeliler; ölülerimizi 13-7 diye ayırmaya devam ettiğimiz sürece bu "kan davası" devam edecek.

Barışın ilk adımı da tek bir formüle bağlı: 13+7=20

20 genç insanın günahı neydi ki? 20 genç de onlara sunulan "kutsal davaları", "vatanları" için öldüler ve fakat gerçek şu ki hiçbir şey kaybettiğimiz insanların yaşam hakları kadar kutsal değil!

"Her ölüm erken ölüm" ama bu kadar erkeni dayanılacak gibi değil. Bu can yakan, geleceğimizi çalan sorunun çözümü için acilen somut adımlar atılmalı. Fazlasıyla geç kalındı zaten.

İş tabi ki öncelikle Başbakana ve Hükümete düşüyor. Milliyetçi reflekslerle hareket ettikleri, cesur olmadıkları sürece bu sorunun çözümü için bir şey yapmış sayılmayacaklar. Hele "bu ülkede artık Kürt sorunu yok , Kürt kardeşlerimin sorunu var" yaklaşımı 'gerçek'ten oldukça uzak ve inkarcı.

Son dönemde oluşan havada Kürtlere 'ovada siyaset' yapmadıkları için tek taraflı yükleniliyor. Sanki bir dizi olumlu değişim yaşanmış ve Kürtler buna rağmen şiddeti temel yöntem olarak seçiyor. Bu doğru değil. Görülüyor ki 'ovada siyaset'in Kürtler için yolu çok da açık değil. 36 vekille kazanılan seçim zaferine rağmen süreç olumlu bir şekilde işlemedi. KCK davası ve blok vekillerinin bir kısmının meclise girmesinin önündeki yasal - ama pek de hukuki olmayan- etmenler siyaset yolunu tıkadı. Genel seçimlerde Türkiye sosyalistleri ve Kürt siyasetinin farklı kanatlarıyla işbirliği yapmaları Kürtlerin 'sivil siyaseti' tercih ettiklerinin göstergesi değil midir? Ne yazık ki kazanılan vekilliklerin mecliste temsil edilememe krizi Kürt siyasetini tek taraflı özerklik ilan etmeye kadar vardırdı.

Hala ve ısrarla Kürt sorunun askeri yöntemlerle çözüleceğini düşünenlerin olması da çok acı ve akıldan uzak. Ana muhalefet lideri Kemal Kılıçdaroğlu Hükümeti Kürt sorununun çözümü konusunda cesaretlendireceğine, yaşanan 20 ölümden sonra Ergenekon ve Balyoz davalarına atıfta bulunarak, yüksek rütbeli tutuklu askerlerin durumunun ordunun moralini bozduğunu ve bundan dolayı bu tür ölümlerin yaşandığını söyledi. Anlıyoruz ki onun için önemli olan 20 kayıp değil 13 'şehit'ti. (13 'şehit' yaklaşımı iktidar cephesi için de farlı değil). Durup düşündüğümüzde 30 yıllık kardeş savaşı tarihinde biz biliyoruz ki 'ordunun moralinin yüksek' olduğu dönemler de yaşandı bu ülkede(!) Fakat bombalamakla, öldürmekle çözüm gelmedi, sorun kangrenleşti.

Kürt sorunu PKK'ya indirgenemez, PKK da Kürt sorunundan soyutlanamaz. Çünkü PKK sadece birkaç bin kişilik militandan oluşan bir örgüt değil; içinden çıkmış olduğu bir halkın desteğini taşıyan bir örgüt. Kürt sorununun önemli bir parçası. Görünen o ki, Kürt sorununun çözümü konusunda 'Türk tarafından' siyasi ataklar gelmediği sürece PKK varlığını ve eylemlerini sürdürecek.

Zira PKK'nin varoluş nedeni ortadan kalkmış değil.

PKK'nın yöntemini; silahı meşru bulmayabiliriz -ki ben bulmuyorum- fakat bu gerçeği de görmeliyiz.

PKK gerçeğini yaratan koşullar bazı iyileşmeler olsa da hala varlığını sürdüyor.

PKK'nin ateşkes ilan ettiği süreçte de devletin askeri operasyonları devam ettirip 40'ın üstünde gerillayı öldürmesi de şiddetin tek taraflı olmadığını gösteriyor.

Her iki tarafın siyasetçileri, 'orduları', medyası; Türk ve Kürt halkları artık kesin bir karar vermeli. Savaş dilini, savaş siyasetini devam ettirip ölüm haberlerini mi dinleyeceğiz? Yoksa barışın koşullarını oluşturup hasret kaldığımız 'kardeş kucaklaşması'nı mı gerçekleştireceğiz? 30 yıldır savaşmadık mı zaten? Artık barış zamanı geldi. Çok geç bile kalındı.

Herkes komplekslerini, paranoyalarını bir kenara bırakmalı. Kürtlerin meşru talepleri karşılanmalı ve artık eşit yurttaşlığa dayalı yeni bir Türkiye kurulmalı. Türklerin de Kürtlerin de yaşamaktan onur ve mutluluk duydukları bir ülke. Daha kaç insan ölecek bu 'siyasi inatlar' uğruna?

Hepimiz barışa susadık.

Zihniyetin Ucubeliği Ve Kadın

2011-06-02T21:45:00.007+03:00

(1)Hastane bahçesinde park rezaleti: Şoförün beceriksizliği!

(2)Hastane bahçesinde park rezaleti: Kadın şoförün beceriksizliği!

İki haber başlığı arasındaki farka bakar misiniz?.. İkinci başlık açık seçik bir biçimde ayrımcı/cinsiyetçi bir dil içeriyor. Türkiye medyasının da çoğunluğu bu ayrımcı/cinsiyetçi dile kendini teslim etmiş durumda. Hem de bu teslimiyet gönüllü ve bilinçli! Medya hem gazetecilik etiğini hiçe sayıyor hem de ayrımcı dili meşrulaştırıyor ve bu dili yaygınlaştırıyor.

Peki ya medyanın kadınların vicdansızca katledilmesini "namus cinayeti"/ "töre cinayeti" etiketleriyle meşrulastırmasına ne demeli? Su-i misal emsal olmamalı tabi ama bu konuda medyanın öncüsü "Yüce Türk Adaleti"dir unutmamalı, bu etiketler kanunlardan, kararlardan devşirme çünkü.

Bir de dizilerimizin vazgeçilmezi tecavüz konusu var ki vay halimize! Tecavüze uğrayan kadınlara yöneltilen sorulara değinmek lazım: Kıyafetinin boyu nasıldı? Bakire misin? Gecenin o saatinde neden dışarıdaydın? Alkollü müydün? Vb. Açıkça söyleyelim, "Yüce Türk Adaleti"nin ve medyanın bu konuda tavrı belli: "dişi kedinin kuyruk sallaması ve bunun sonucunda tecavüz". Bu tavır hukukdışı, ahlakdışıdır evet ama hepsinden önce fazlasıyla insanlıkdışı, insafsızca ve mide bulandırıcı!..

Türkiye toplumunda herkes ve her kurum (aile, partner, akraba, komşu..., eğitim,din,hukuk,...) kadına müdahaleyi, ona yön çizmeyi bir hak olarak görüyor, müdahaleden kaçınmıyor. Ne acıdır ki bu duruma karşı olduğunu iddia eden erkeklerin de pratikte çok da 'doğru' davranmadıklarını söylemek gerek. Bu konuda herkesin önce özeleştiri sonra da eleştiri yapması gerekiyor, ama kadınları özeleştiriden hariç tutmak lazım! Bırakalım kadınlar önce eleştirsin, onları özeleştiriye davet etmek bu koşullarda vicdansızlık.

Erkek-egemenliğin bir an önce son bulması gerekiyor, erkeklerin işgal ettikleri sahneden adım adım çekilme şart. Fakat biz bunu da biliyoruz: hak verilmez, alınır! Gün daha fazla mücadele daha fazla direniş günü.

Yazıyı bitirmeden aklıma su soru geliyor: "... Siz güneş olsanız bu ülkeye doğar mısınız?" Evet doğardım, doğmalı. Güneş bu ülkeye bu topraklara binlerce yıldır doğmadı, doğsaydı her şey bambaşka olacaktı zaten.

"Kadınları ve çocukları" güneş olmaya davet ediyorum kirlenmeyen bi onlar kaldı zira. Erkekleri de arınmaya...

‎UMUDUN ADI: TAHRİR MEYDANI

2011-02-06T00:43:00.002+02:00

Adın koymaktan çekinmeyelim, Mısır'da adım adım bir devrim gerçekleşiyor. Her geçen gün heyecanın ve umudun arttığı, mağdur edilen, zulmedilen tüm halklara umut veren bir halk devrimi.

Kuşkusuz, başlayan bu sürecin sonunda hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Mısır açısından da, Ortadoğu açısından da, Amerika ve Türkiye açısından da ve özellikle İsrail açısından artık yeni bir düzenin karşısında alınacak yeni pozisyonlar doğacak.

Amerika'nın yaklaşımı Mısır'da kendi çıkarlarının ve İsrail'in çıkarlarının devamının sağlanabileceği bir düzenin varlığını devam ettirebilmesin gerçekleşmesi üzerine kurulu.

Bugünlerde uzun mesailer yapan Washington çözüm olarak -özetle- eski düzenin yeni aktörler tarafından "istikrarlı" bir şekilde devam etmesini istiyor fakat ne kadar isterlerse istesinler Amerika ve İsrail artık eskisi gibi rahatça hareket edemeyecek Ortadoğu'da. Mısır'daki halk devrimi bu gerçeğin habercisidir.

Yazılıp çizilenlere bakılırsa Türkiye Ortadoğu'da etkin güç olmak için önemli bir fırsat yakalamış durumda. Stratejistler ve medya devlete sürekli tavsiyelerde bulunuyor. Hükümet zaten dış politikada temel yaklaşım olarak "bölgesel güç olma" fikrini taşıyan tezlere sahip ve bu süreci böyle değerlendiriyor. Ancak kuvvetle muhtemel ki bu devrim -Türkiye açısından- devletin, hükümetin ve akıl dağıtıcılarının pragmatik yaklaşımlarının kurbanı olmayacak kadar güçlü olacak. Çünkü masa başında yazılıp oynanan bir senaryo değil, gücünü halktan alan bir devrim bu. O yüzden kazanan Türkiye devleti ya da hükümeti değil de belki de Türkiye halkı olabilir. Çünkü Mısır'daki durum gösteriyor ki artık Mısır'da hatta Ortadoğu'da etkin güç müdahaleci "küresel veya bölgesel bir güç" değil de "yerli ve halktan" olacak.

Mübarek ve onun diktatöryasından faydalanan statükocu kesimler ellerini güçlendirmek için korku pompalayarak propoganda yapıyorlar. Batı dünyasına pazarlanan tez "Mübarek olmasa köktendinciler iktidara gelecek" paranoyasıdır. Mısır halkına ise Mübarek'ten sonra büyük bir kaos yaşanacağı korkusu enjekte edilmeye çalışılıyor. Batı dünyasında bu propoganda işe yarıyor olabilir ama Mısır halkı için artık bu sözlerin hiçbir önemi yok. Onlar büyük bir kararlılıkla "Mübarek defol" diyorlar.

Köktendinci olduğunun propogandası yapılan muhalif grup Müslüman Kardeşler geniş bir toplumsal desteğe sahip. Bu yüzden "Mısır İran olur mu?" sorusu sorulmaya başlandı. Kendi içerisinde genç ve yaşlı iki ayrı grubun fikir ayrılıklarını da barındıran Müslüman Kardeşler'e Mübarek'ten sonra iktidar olabileceği gözüyle bakılıyor. Nedenleri açık seçik ortada olan halk devrimi Müslüman Kardeşler'e ve onların islami dinamizmi sırtlamasına indirgenmeye çalışılıyor. Halk devrimden vazgeçmemeye kararlı ve bu devrim tabi ki hiçbir kesimin tekelinde gerçekleşmiyor; tamamen bir halk hareketi. Müslüman Kardeşler bu hareketin öncüsü değil ancak bir parçası konumunda. Muhalif lider Muhammed el Baradey'in güçlü ve önemli bir siyasi aktör olduğunu unutmamak gerekiyor.

Arap dünyasında özgürlük, demokrasi, adalet ve ekonomik paylaşımda eşitlik veya daha fazla pay istenilmesiyle beraber patlayan bu tepkiler Türkiye'de bazı kesimler tarafından garip bir soğuklukla karşılandı. Kimileri tüm bu sürece "Amerikan oyunu" dedi.

Bu toplumsal hareketi "Amerikan oyunu" diye adlandırmanın cehalet belirtisi olduğunu söylemek pek de yanlış olmaz.
Çünkü aksine bu tepkilerin doğmasının nedeni Amerika'nın desteği doğrultusunda Hüsnü Mübarek'in otuz yıllık diktatörlüğü sayesinde uygulanan neoliberal politikalardır.
"Mübarek'in Mısır'ı" tam da Amerika'nın dişine göreyken Amerika'nın "ortalığı karıştırmak" için böyle bir halk hareketini kurgulaması mümkün değil.

Mısır'da bugün ne oluyorsa halkın kendi adımlarıyla oluyor. Bir taraftan yıllardır süren korku politikaları ve polis devleti zihniyeti, bir taraftan özelleştirmeler, artan yoksulluk ve büyük oranlardaki işsizlik Mısır'da bardağı taşıran damlalar oldu ve o taşan sular Mübarek'in iktidarını boğuyor.

Farklı siyasi tutumları olmasına rağmen ortak taleplerle Tahrir meydanında bir araya gelen geniş yığınlar Mübarek'in gidiş biletini kestiler. Bu gidişin artık Mübarek için dönüşü olmayacak.

Mübarek yanlıları diye bahsedilen paramiliter grupların Tahrir Meydanı'na yönelmeleri de Mübarek'in halkı birbirine kırdırmak üzerine kurduğu basit ama iğrenç bir oyun. Devrimin meşruiyetini lekelemeye ve kaos yaratamaya çalışıyorlar.

Mübarek bütün bu olanlar sonucunda yaptığı açıklamayla lafı "biraz daha kalayım sonra emekli olacağım zaten" demeye getiriyor. Fakat halk kararlılıkla "Mübarek defol" diyor.
Buna karşın Avrupa Birliği ülkelerinden "liberal-demokrat bir tepki" alınmış değil. Mübarek'e "halkın sesine kulak ver" ve "git" demek yerine, demokrasiye geçişin istikrarlı bir şekilde gerçekleşmesi dileklerinden bahsediliyor sadece.

Hatta Berlusconi Mübarek'i tanıdığını ve onun zeki biri olduğunu söylüyor; Mısır'da yaşanacak değişimin Mübarek'ten kopuş yaşanmadan, onun öncülüğünde gerçekleşmesini diliyor. Berlusconi'nin de demokrasinin nimetlerinden yararlanan bir "modern" diktatör olduğunu unutmamak gerek.

Bundan sonra ne olacak? Bu soru çok sorulmuş da olsa henüz cevabını bilen yok. Tahrir Meydanı'nda ses gittikçe yükselecek mi yoksa tersi mi olacak bunu zaman gösterecek. Ancak rahatlıkla söyleyebiliriz ki Tahrir Meydan'ı ve Mısır halkı; Arap dünyası ve ezilen tüm halklar için artık büyük bir umut. Zalim muktedirler bir kez daha gördü ki işler sandıkları gibi tıkırında değil. Tiranların isyan eden halklarının karşısında durabilecek güçleri yok. Herkes konumunu bir kez daha gözden geçirmek zorunda. Zorba yöneticiler de, uyuyan halklar da!.. Akla Pablo Neruda'nın o cümlesi geliyor; "biz halkız, yeniden doğarız ölümlerde".

Kendini yakan üniversite öğrencisi Muhammed Buazizi'nin küllerinden doğan güneş Tahrir Meydanı'nda yükseliyor.

KONUŞMAK ÜZERİNE: ÖZGÜNLER, ÖZGÜRLER VE ÖZÜRLÜLER

2011-01-29T22:57:00.022+02:00

Yasakları, korkuları, tabuları; özgürlüklerinden, açık fikirli yaklaşımlardan, konuşabildiklerinden fazla olan bir toplumuz. Konuşabileceklerimizin hatta düşünebileceklerimizin sınırları devlet, onun ideolojik araçları ve toplum tarafından keskin, kırmızı çizgilerle belirlenmiş durumda.

Politika, din, cinsellik, aile, tarih gibi birçok konuda var olan bu sınırlar hem resmi hem sivil birçok gönüllü tarafından legal ya da illegal yöntemlerle dikkatle korunuyor. Sınırları zorlamayı çalışanlar -‘‘konuşma özgünlüğü’’ olanlar- susturulmaya çalışılıyor ve ne yazık ki bu susturma/bastırma işlemi de başarıyla sonuçlanabiliyor.

Öyle bir devlet mekanizması var ki özgün olana, egemen söylemden farklı sözü olana pervasızca saldırma hakkını kendinde görüyor. 301. madde gibi “yasal”(!) yöntemlerle de, kontrgerilla faaliyetleriyle de… Daha birkaç gün önce 4. ölüm yıldönümü hüzün ve öfkeyle andığımız “konuşma özgünlüğü” olan Hrant Dink’in maruz kaldığı tehditler, mahkeme süreci ve katli buna en iyi örnek.

Yıllardır var olan ve devam eden toplum mühendisliği sonucu da vicdanını yitirmiş toplum, devletin haksız uygulamalarına boyun eğiyor hatta onaylayıp destekliyor. Belirttiğim gibi sınırlar hem resmi hem sivil gönüllüler tarafından dikkatle korunuyor.

“Konuşma özgünlüğü” olan Engin Ceber’in polis tarafından işkence sonucu öldürülmesinden sonra Türkiye toplumun gösterdiği tepki ile aynı dönemde yine polis tarafından katledilen Alexandros Grigoropoulos’un ardından Yunanistan’da gösterilen tepkiyi kıyasladığımız vakit Türkiye toplumunun yüz kızartıcı tablosuyla karşılaşmamak elde değil.

Medyanın büyük bir bölümü de gerek bu olanlar karşısında üç maymunu oynayarak, gerek bu süreçlerin bizzat aktörü olarak sistemi destekliyor; sınırları koruyor. “Konuşma özgünlüğü” olan Ahmet Kaya’nın maruz kaldığı linç sürecinde Türkiye medyasının rolünü görmemek için kör olmak gerekiyor; vicdanen kör!..

Egemen söylemle ters düşen fikirlere saygı duyulmamakla birlikte, susturma girişiminde bulunuluyor, susmayanlar; “konuşma özgünlüğü” olanlar hedef gösteriliyor ve hatta bazan katlediliyorlar.

Bu gerçekliğin yanında -oldukça sahte de olsa- bir gerçeklik var ki o da her gece televizyon ekranlarında izlenilen tartışma programlardır. Formatları neredeyse birbirinin aynısı olan bu tartışma programlarının katılımcıları da “olağandışı bir durum” olmadığı sürece değişmiyor. “Konuşma özgünlüğü” olmadığı için konuşma özgürlüğüne sahip bu kişilerin söyleyecek hiçbir farklı sözü yok, zaten olmadığı için de her gece tartışma programlarında arz-ı endam edebiliyorlar.

Politik ve vicdani tutumları önceden belli, kırmızı çizgilere yaklaşmadan saatlerce birbirleriyle tartışan bu katılımcılar, samimiyetten çok uzaktalar.

Binlerce düşünce insanı, gazeteci ya da akademisyenin bulunduğu Türkiye toplumunda neden sadece 40-50 kişilik bir kadro ekranlarda politik tartışmalar yapıyor diye sormaya kalktığımız vakit alacağımız cevap, bu katılımcıların aktör ya da aktris olmaktan öteye gidemedikleri/gitmedikleri için ekranlarda olduğudur.

Bir gecede 2-3 farklı televizyon programında yer alacak kadar ekran yüzü olan, konuşma özgürlüğüne sahip ve fakat "konuşma özgünlüğünden" yoksun bu kişiler, değişmeyen/tekrarlanan sözleri ve politik pozisyonları açısından her sabah okullarda "andımız"ı okuyan çocuklara benziyorlar. Çoğunlukla ayarsız ses tonlarında ve vücut dillerinde, zaman zaman da hakaret ve nefret dolu dillerinde saklanan "konuşma özürlülüğü" de Türk varlığına armağan olsun !..

KUTSAL DEVLETLER DEĞİL, KUTSAL DEĞERLER İÇİN

2011-01-25T07:46:00.015+02:00

Lüzumsuz Kutsallardan: Devlet

Türkiye’de toplumun farklı kesimleri kültürel, toplumsal, etnik ya da ekonomik sorunlarıyla türlü çaba ve yöntemlerle farkındalık yaratmak, haklarını elde etmek, demokratikleşme sürecini hızlandırmak için mücadele ediyor. Fakat bu mücadeleler toplumun geniş kesimlerinde beklenilen yankıyı bulmuyor.

Mücadele eden kesimlerin parçalanmışlığı, örgütlenme özgürlüğün önündeki yasal engeller, geçmişte ödenmiş ağır bedeller… Bunlar geniş kesimlere ulaşmakta yolu tıkayan ya da süreci yavaşlatan engeller, somut nedenler. Fakat en temel engel toplumunun dişe dokunur bir bölümünün devletin bireyden daha kutsal olduğunu düşünüyor olması ve bireylerin toplumsal bir mücadele hattı oluşturmalarının devlete karşı bir ihanet girişimi olarak algılanıyor olması.

Kutsal devlet imajı -dini temelde- Osmanlı Devleti’nde toplumun devlet algısını şekillendiriyordu. Bu kutsallık içerik değiştirerek daha sonra da devam etti. Ulus-devlet ideolojisi doğrultusunda milliyetçilik temelinde kurulan cumhuriyet, 1930’ların faşizm rüzgarından da hatırı sayılır derecede etkilenerek devleti kutsallaştırdı. Türk-İslam sentezi marifetiyle milliyetçilikle beslenen ya da onunla barışık ideolojiler ve dinden beslenen ideolojiler için de devlet kutsal kılınmış oldu. Başarıyla sonuçlanmış Atatürk’ü putlaştırma girişimleri ve askeri darbeler kutsiyet tablosunun tamamlanmasına önemli katkılar sağladılar. Bireyin devlet için feda edilebileceği fikri “söz konusu vatansa gerisi teferruattır” cümlesinde vücut buldu ve bu zihniyet 2011 Türkiyesi’nde bile rahatlıkla varlığını sürdürüyor. Bu sayede toplumsal mücadeleler kolaylıkla devlete karşı başkaldırı, saldırı; mücadele edenler de devlet/vatan/millet düşmanı olarak yaftalanıyor.

Statükoyla derdi olanlar “anarşik”, “kominist”, “liboş”, “iç mihrak” gibi birçok sözcükle yaftalandılar, yaftalanıyorlar. Bir de son yıllarda başbakan Erdoğan'ın pek beğendiği “marjinal” de bu yaftalar arasında hatırı sayılır bir yer edinmeye başladı!

Bu karalama kampanyaları, sindirme mekanizmaları yeterince çalışıyor olmalı ki, devlet kutsallığından hala bir şey kaybetmiş değil Türkiye toplumu için. Devletin yaptıkları sorgulanmıyor ve neredeyse her koşulda haklı olarak kabul ediliyor. Hatta bu yüzden “derin devlet” kavramı da meşrulaş(tırıl)ıyor. Hangi demokratik devlette devletin derin, illegal yapıları olabilir ki? Toplumun büyük bir kısmının varlığından haberdar olduğu fakat rahatsızlık duymadığı derin yapılanmalar ve faaliyetler var. Bu faaliyetlerin ve derin yapıların devletin varlığının sağlıklı bir şekilde devam etmesi için gerekli olduğu birçok insan tarafından kabul görüyor. Özellikle Kürt sorunun iç içe geçmiş bileşenlerinden soyutlanıp güvenlik sorunuymuş gibi kabul edilmesi ve bunun bahane edilmesi de devletin “derinliğinin” ve temel hakların ihlal edilmesinin meşruiyet zeminini oldukça güçlendiriyor.

Toplum talep ederse elde eder!
Pek tabii bu durum Türkiye toplumunun değişmez kaderi değil. Devletin birey için var olduğu Türkiye’de er ya da geç anlaşılacak, bu karamsar tabloya rağmen toplumda bunun belirtileri var. Geçmiş yıllara göre demokrasi talebi daha geniş/farklı kesimlerin ortak talebi olmaya başladı. Devletin toplum için, birey için var olduğunu topluma anlatmak için ilk önce tarihi sorgula(t)mak şart. Tarih hak ettiği saygıyla sorgulandığı vakit kutsal devlet yaklaşımı önemli bir yara alacak. Türkiye toplumuna sunulan tarih, hediye paketlerini andırıyor. Güzelce paketlenmiş; süslerle bezenmiş o kutuların içinde neler olduğunu bilmek bu toplumun hakkı. “Almanlar yenilince biz de yenik sayıldık” yaklaşımı tarih değil ucuz mizah olabilir ancak. Türkiye toplumunun Osmanlı güzellemelerinden, Sevres paranoyasından ve putlaştırılmış Atatürk imgesinden bir an önce kurtulması gerekiyor.

Devletin bireylere ve topluma hizmet etmek için, bireyler tarafından yaratılmış bir araç olduğu Türkiye toplumuna her fırsatta hatırlatılmalı.

Bireyler cesur olmak ve toplumsal mücadelelere direkt ve dolaylı katkıda bulunmak zorunda. Bana dokunmayan yılan bin yaşasın yaklaşımı çürüdü; ne yazık ki köprünün altından çok “kanlar” aktı. Tarihte defalarca görüldü ki; kontrolü ait olduğu toplum tarafından yapılmayan devletler, herkese; her kesime ‘dokundu’. Söylendiği gibi her koyun kendi bacağından da asılmıyor. Kurban bayramı geldiği vakit, tüm koyunlar asılıyor. Koyun değil birey olmak şart! Kutsal devletleri değil, kutsal değerleri olan bireyler...

19 OCAK

2011-01-21T05:01:00.015+02:00

Milli öğütüm sisteminin içinden geçmiş her Türkiyeli bireyin hafızasında izler bırakan “belirli günler ve haftalar” temalı askeri düzen içerisinde yapılan törenlerin tek amacı öğütüm sisteminin tamamında da olduğu gibi ağacı yaş iken eğip ehlileştirmektir.

Ehlileştirmekten kastedilen pek tabii devletin çizdiği sınırlar çerçevesinde Sünni islamı yaşayan, milliyetçi ve zenofobik, düşünmekten ve sorgulamaktan korkan ataerkil bireyler yetiştirme amacıdır.

29 Ekim, 23 Nisan gibi milli bayramlar için düzenlen törenlerin yanında, Atatürk’ün ölümü, İstiklal Marşı’nın kabulü, Çanakkale şehitlerini anma günü gibi milli simge ve olaylara vurgu yapan 10 Kasım, 12 Mart, 18 Mart gibi tarihlerde düzenlenen bu törenler milli bilinç ve duyguların enjekte edilmesini amaçlıyor.

Tek düzeliğine, sıradanlığına ya da tören esnasında öğrencilerin hal ve hareketlerine bakarak istenilen etkiyi yaratıp yaratmadığına dair kesin bir kanıya varmadan önce, Mustafa Kemal ve silah arkadaşları adına saygı duruşunda bulunulduktan hemen sonra İstiklal marşı okunurken öğrencilerin “milli duyguları” hat safhada yaşayıp boğazlarını yırtarcasına marş söylemelerini çıplak gözle izlemeniz tavsiye edilir.

Aynı duyguları İzmir’de 3-4 yıl önce oynanan bir maçta yaşarlarken şahit olmuştum. Gençlerbirliği ve Fenerbahçe arasında oynanan futbol maçında çoğunluğunu gençlerin oluşturduğu Fenerbahçe tribününde “Bir Ermeni öldü, on binler yürüdü, şehitler ölünce hanginiz yürüdü?” diye tezahürat yapılıyordu.

Şok olmuştum, üzülmüş ve öfkelenmiştim. Ölen “bir Ermeni” Hrant Dink’ti. Hrant Dink ölmemişti, devlet dersinde pişirilmiş, paramiliter ağabeylerin elinde terbiyelenmiş bir katil tarafından öldürülmüştü. Yakın dönemde yaşadığımız, en iç acıtan, en dayanılmaz, en karanlık gündür 19 Ocak. Fakat “yakın dönem” adım adım uzaklaşıyor.

Hrant Dink’in devletin gözü önünde ve onun derin elleriyle katledildiği o lanetli günün üzerinden kocaman bir dört yıl geçti. Dört yıldır adalet istiyoruz fakat devlet, adalet ve vicdan kavramlarından bihaber; katilleri korumak ve kollamakta kararlı.

Adalet bir yana, duruşmalarda Dink ailesinin maruz kaldığı hakaretler ve hükümetin AİHM’ye yolladığı çirkin savunma da cabası. Üstelik katilin tahliye olabileceği ihtimali de hala gündemde. Böyle bir atmosferde devletin belirlediği günler ve haftalar takviminin yanı sıra toplumsal vicdanın belirlediği belirli günler ve haftalar takvimi de var “yalnız ve güzel” ülkemde.

19 Ocak gibi, Hrant’ın duruşma tarihleri gibi, annelerin cumartesileri gibi, emeğin 1 Mayıs’ı, 6-7 Eylül ve 24 Nisan gibi unutulmaması gereken toplumsal vicdanın belirlediği günler…

19 Ocak’ta geniş kalabalıklar toplanıyor Hrant için, adalet için fakat ne yazık ki Hrant.’ın duruşmalarında bir avuç insan oluyor her seferinde, adalet talebi oldukça cılız kalıyor. Haklar ve adalet konusunda tefessüh etmiş bir yargı sistemine, devlet zihniyetine karşı çok daha yüksek sesle adalet talebimizi dile getirmekten başka hiçbir çaremiz yok.

Bebekten katil yaratan bir karanlığa ışık tutmak istiyorsak, Hrant Dink davasının takipçisi olmak zorundayız. Hrant’ı sadece 19 Ocak’ta hatırlama alışkanlığını edinirsek 19 Ocak’ta bir araya gelmenin okul törenleri kadar sahte bir hal alması kaçınılmaz olacak. Hrant’a borcumuzu ödemek için haykırdıklarını unutmamalı, duruşmalarının takipçisi olmalı, 19 Ocak’ta bebekten katil yaratan bir karanlığın üstüne güneş gibi doğmalı ve bu lanet karanlığı aydınlatmalıyız.

Bugün 19 Ocak.

4 yıl oldu.

Hrant Dink’i aramızdan almalarının 4. yılında

bir kez daha omuz omuza vermek için,

ailesi, dostları ve bütün sevenleriyle birlikte

onu anmak icin saat 3'te,

Hrant'ın vurulduğu yerde buluştuk.

Bebekten katil yaratan karanlığa ışık tutmayanlar,

o karanlığı istiyor demektir.

O karanlığı hep birlikte ortadan kaldıralım.

Hrant için, Adalet için!

Ölü Çocuklar Ülkesi

2009-10-05T17:59:00.001+03:00

Uğur Kaymaz'ın acısı dinmemişti daha. Aceleye gerek yoktu. Neler olabileceğini öğrenmiştik, Kürt kardeşlerimiz -12 yaşındakiler bile- evlerinin önünde rahatça katledilebilirdi. Kardeşlerimizin cellatları ise "Yüce Türk Adaleti" tarafından korunabilirdi, gayet tabii. Uğur Kaymaz katledildi, Adalet gömüldü.

Seyfi Turan'ın şokunu atlatamamıştık daha. O da cellatların dişine göreydi tam. 14 yaşındaydı. Başka bir cellat, başka bir yöntem denedi; Çocuk Bayramı'nda kafasına dipçik indirilerek onurlandırıldı Seyfi. Katledilmek istendi, Seyfi yaşıyor ama Vicdan yok oldu, buharlaştı. Tekrar neler olabileceği konusunda fikir sahibi olduk . Yeni bir vahşete tanık olmuştuk zira. Her şey olabilirdi, özellikle Kürt çocukları için.

Tutsak kardeşlerimizi nasıl kurtarabiliriz diye düşünüyorduk, -cevap bulmamıştık henüz- çünkü kardeşlerimizin sadece öldürülmesi, öldürülmek istenmesi yerine yaşarken süründürülmek istenmesine tanık olduk. Terörle Mücadele Kanunu ile 12-18 yaş arasındaki çocuklar onlarca yıl hapis cezasıyla yargılanıp hapishanelere atıldı. Yetişkin bir terörist yerine konuldular. Hala hapishanelerdeler, o iğrenç hapishanelerde 15 yaşındaki bir çocuğu hayal etmek bile zor. Polise taş atmışlardı, ellerinde taş izi vardı, kalpleri de hızlı atıyordu zaten. Yeterli birçok neden vardı(!) tutsak edilmeleri için. Çocuklar hapsedildi, Özgürlük öldü.

Acılı yüreğimiz, şok etkisindeki psikolojimiz, düşünceli beynimizle cebelleşirken Lice’de vahşetin en büyüğü, en kabul edilmezi yaşandı. Ceylan Önkol paramparça edilerek öldürüldü. Katili belli değil henüz, nasıl parçalandığı da belli değil. Havan mermisi olma ihtimalinden bahsediliyor, göbeği parçalanmış. Savcı can güvenliği olmadığı için gidip inceleme zahmetinde bulunmamış. Nasıl bir vahşet bu, nasıl bir adalet?.. Türkiyeli olmak dışında hiçbir suçu olmayan, 14 yaşındaki bir kız paramparça edilerek öldürülebiliyorsa eğer, biz neden yaşıyoruz? Ya da yaşamayı hakkediyor muyuz? Ve en acı olanı da vahşet sonrası sessizlik; medyanın devleti koruma ve kollama görevini yerine getirmesi… Böylesine aşağılık bir medya, böylesine ikiyüzlü anahaber bülteni sunucuları –duayen diyor kimileri onlara- insanın bütün umudunu yitirmesine neden oluyor ki Ceylan paramparça edildikten sonra benim bu ülkeye dair hiçbir umudum kalmadı. Çünkü İnsanlık öldü, paramparça edilerek hem de.

Kürt çocuklarının Yaşama Hakkı bile yok, onlarca kardeşimiz hapishanelerde çürüyor. Vicdan da yok, Adalet de, Özgürlük ve İnsanlık da öldü zaten. Masum Çocuklar öldürüldü, Kürt oldukları için. Ölü Çocuklar Ülkesi’nde, 2009 yılında…

Kapital Bey Ve Milliyet Hanım

2009-08-13T04:46:00.002+03:00

Bir yandan bir şeyler değişip iyiye doğru giderken(?) diğer yandan da iğrençlikler devam ediyor. Hapishanede ölümü bekleyen kanserli mahkumlar, kot taşlama işçilerinin geleceksizliği, Baskın Oran ve İbrahim Kaboğlu'na edilen küfür ve hakaretlerin düşünce özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi...

Baskın Oran ve Yargı demişken aklıma Hrant Dink geliyor ve kahroluyorum. Tabii Hrant deyince de komşu topraklar. Ermenistan'la kurulan ilişkilerin yapay olduğu, 24 Nisan köprüsünü geçme telaşı içinde yapılmış açılımlar olduğu kanısı da gün geçtikçe doğrulanıyor. Başbakan Erdoğan'ın Karabağ sorunu çözülmeden hiçbir adım atılmayacağı şeklindeki açıklamaların diyalog çabalarını baltaladığını söylemeye sanırım gerek yok. Tüm bu gelişmelerin sonunda daha doğrusu gelişmeme inadının sonunda ilişkiler tıkanıyor; Gül'ün milli maç davetini alan başbakan Sarkisyan iade-i ziyaret gerçekleştirmeyeceğinin sinyallerini veriyor. Ziyaret için sınıların açılması ve Ermenistan üzerindeki izolasyonun kaldırılması eşiğinde olunması gerektiğini söylüyor.

Sorun yaratıyorlar önce. Sonra sorunu çözmemek için ellerinden geleni yapıyorlar. Çünkü kanla besleniyor bu Kötülük Derneği. Kapital Bey kurdu bu derneği, eşi Milliyet Hanım ile tabii.

Sıradan Irkçılık Gecesi

2009-08-10T13:22:00.001+03:00

İzmir-Aliağa'da bir kına gecesi var. Hani evlenecek çiftler için uzunca törenler, düğünler yapılmalı ya; olmazsa olmaz söz, nişan, kına... bu da onlardan biri. Aileler evliliği kabul etmiş "kız isteme", söz, nişan gibi zorunlu süreçler atlatılmış iş kına gecesine kadar gelmiş. Kına geceleri de eski formlarda yapılmıyor uzun zamandır. Kadınlar ve erkekler bir arada, kiralanmış bir düğün salonunda ya da kahvehane gibi yerlerde yapılıyor. İşte bu, Aliağa'da gerçekleşen kına gecesi de böyle bir tarzda. Kadınlar, erkekler, gelin, damat. Gelinin ailesi Bergamalı. Damadın ailesi Siirtli. Arap kökenli.

(Bu arada Türkiye'de yüz binlerce Arap kökenli yaşıyor dostlarım, bilginize sunulur. Araplar sandığınız gibi siyahi de değiller -oladabilirdi tabii fark etmez- bunu da eklemek isterim.) Bu aile Kürt coğrafyasında yaşayan, oranın kültürüyle yoğrulmuş bir aile. Zaten yan yana, iç içe yaşayan iki halk arasında çok fazla farklılık beklemiyoruzdur değil mi? Şimdi bu kına gecesinde uzunca bir süre çiftetelli, harmandalı, roman havası gibi klasik düğün müziği süreçleri yaşanıyor. Kimsenin bir itirazı yok, zaten olması komik olur. Ama bir Siirtliyi, Mardinliyi, Diyarbakırliyi, Batmanlıyı - genelde- yeterince eğlendiren müzik ve dans anlayışı da değil bu saydıklarım. Damadın ailesi biraz da halay çekebilecekleri, zılgıt çekip deşarj olabilecekleri bir müzik çalsın istiyorlar; "Şemmamme". Damadın kuzeni olan zat gidip istekte bulunuyor fakat gelinin amcası olacak Devlet Bahçeli zihniyetli "insan" sertçe itiraz ediyor, çaldırmamak üzere. Damadın ailesi ısrar edince kavga çıkıyor kına gecesinde. Kürtçe bir şarkıya, hem de İbrahim Tatlıses gibi kaypak bir adamın bile albümüne koyabildiği, yeterince "piyasa" olmuş bir şarkıya tahammül gösteremiyor gelinin amcası. Kafalar yarılıyor, yüzler çiziliyor. Kan akıyor, kına gecesinde. (Bahçeli kına yaksın.) Ertesi gün düğün var tabii. Düğüne aileler "hazırlıklı" gidiyorlar. Sopa, bıçak ve silah. Bu saydıklarımla düğüne gidiyor insanlar. Şaka değil, gerçek. 8-9 Ağustos 2009 tarihlerinde gerçekleşiyor bu olaylar. Şükür düğünde bir gerizekalılık çıkmıyor. Her türlü müzik çalınıp her türlü dans ediliyor. Gelin bütün gece zılgıtlar eşliğinde halay çekiyor ve hatta o zılgıtların bir kısmı gelinin kendi nefesinden. Bu öfke neye, kime, niye?

Bu tarihlerde Devlet-i Aliyye Kürt Sorununu çözmeye yönelik çabalar sarfediyor(?). Sanıyorum kolay olmayacak. Çünkü devlet yıllardır eğitim sistemiyle, Savaş Kurumuyla, kana susamış, savaş çığırtkanı vampir medyasıyla ırkçılığa teşne bir toplum yarattı. Öyle bir toplum ki bir halkın diline, müziğine bile tahammülü yok. Buradan kalkıp herkesin bu zihniyette olduğunu söyleyemeyiz tabii ama bu toplumda bu zihniyete sahip insanların sayısının hiç de az olmadığını rahatlıkla söyleyebiliriz. En tehlikeli olanın, sıradan ırkçılık olduğu da kesin. Sıradan ırkçılıkla baş edebilmek için "açılımlar" yeterli olmaz. Uzun süreli zihniyet değişimi gereklidir ki onu da egemenler ne kadar ister ve ne kadar çaba sarfeder onu bilemem. Bence istemezler.

Açılım. Umutla bekliyorum. Umarım bir an önce açılır. Açılmış tüm yaralar da kapanır. Bu "açılım" sayesinde toplum da" açık topluma" dönüşür, İnsanlar, vurmak yerine dokunabilmeyi, küfretmek yerine konuşabilmeyi öğrenir. Aksi halde bir şarkı yüzünden birbirimizi boğazlama noktasında yaşayarak ortalama 70 yıl olan ömrümüzü zehir etmeye devam edeceğiz. Yeter artık. Barışın. Kürt ve Türk dostlarım. 546 TL maaşa mahkum edildiğiniz sistemde birbirinize düşman olma lüksünüz yok, elinizi çabuk tutun. Bakın devlet bile katillikten vazgeçtiğini söylüyor. En azından söylüyor. Bu fırsat geçer mi bir daha ele?

Terör Devleti

2009-07-28T13:38:00.000+03:00

Devlet katliama, zorbalığa devam etmekte kararlı gözükmektedir. 12 yaşında 13 kurşunla katledilen Uğur Kaymaz'ın katili bilindiği üzere devlettir. Devlet, katil yaratma, katili koruma ve kollama görevini yerine getirmiş olmakla beraber Kürt dağlarına gerilla transferini hızlandırmaktadır. Bir yandan Uğur Kaymaz katliamı ve katillerin aklanması öte yandan TMK, Kürt çocuklarını dağa çıkmaya teşvik etmektedir. Diyarbakır cezaevi vahşeti ve bu vahşetin sonuçları hafızalarda tazeliğini korurken, TMK kapsamında hapsedilen ve kötü muameleye maruz kalan Kürt çocuklarının cezaevinden çıktından sonra ne tür bir yaşamı tercih edecekleri bellidir. Devlet, katliamcı-ırkçı zihniyetiyle hesaplaşmayı bir türlü becerememekte, çözüm üretmek yerine baskı ve yıldırma politikaları uygulamaktadır." Kürt sorunun çözümü için önemli bir dönem" olduğundan bahsedilmekte fakat bu söylem bir türlü eyleme dönüşmemektedir. Çözümün hızlandırılmasını isteyenlere karşı bir kısım insanın başvurduğu "ha deyince olmuyor, sabırlı olmak lazım,..." söylemi gerçekçi değildir, gülünçtür. Unutulmamalıdır; Kürt halkı 80 yılı aşmış bir süredir baskı altındadır. Kırılmış, inkar edilmiş, asimilasyon politikalarına maruz kalmış, en temel hakları elinden alınmış bir halk daha ne kadar sabredebilir?

Atatürk Maskı

2009-05-29T23:18:00.000+03:00

İzmir yeni bir rezalete daha imza attı. Bakmayın siz benim rezalet dediğime İzmirlilerin büyük bir bölümünün gurur kaynağı oldu bu şey. Ne mi? Atatürk Maskı! İşin doğrusu mask nedir ne değildir bilmiyorum, araştırıp öğrenmeyi de düşünmüyorum. Mask dedikleri dağın-kayanın üstüne kondurulmuş bir Atatürk silüeti,büstü, bilmem nesi...

Neyse bilgisizliğimi, cahilliğimi Çağdaş Yaşamı Destekleyenler'den burs alamamışlığıma bağlayabilirsiniz belki de? Ama oturup yine bir düşünmek gerekiyor bu cahil genç için; "yahu bu herif Türkiye'nin aydınlık yüzlerinin, modern insanlarının , elitlerin arasında yaşıyor bunca senedir, [vallahi ben demiyorum aydınlık yüzler,modernler,elitler diye... Volkan Konak "bayrak,vatan,atam" edebiyatıyla insanları "coşturduğu" 19 Mayıs konserinde söyledi bunları Bornovalılara ve genelde İzmirlilere] haala yanlış yolda, hala o kutsal değerlerin önemini anlayamamış, Atasının değerini bilememiş soysuz" demek gerekiyor.

Ciddi olayım bence. Evet uzatmaya gerek yok siz de yorgunsunuz ben de. İşin özü şudur; 2009 yılında kalkıp bir mask, büst, heykel, vb. şeyleri yapıyorsanız yazık size. Tapmanın türlü yolları vardır ve hepsini de başarıyla yerine getiriyordunuz zaten kalkıp da böyle bir işe girişmenin alemi var mı? "Olmaz mı efendi!" dediniğinizi duyar gibiyim. Vallahi şaşkına döndüm ilk gördüğümde, bu kadarını düşünememiştim. Ama diyorum ya birde onu İzmirlilere sor. Zil takıp oynayacaklar neredeyse. Mask'ın yakınlarında trafikte aksama oluyor çünkü pek muhterem ve pek akıllı arkadaşlar maskı görebilmek için yavaşlatıyorlar arabaları. Böyle şey olur mu yahu? Hız yarıya indirilir mi trafiğin ortasında?

Tekrar ciddileşeyim -beceremiyorum pek ya da zaten ciddiyim- ben en iyisi. Bu durum yine gösterdi; İzmir'i yönetenlerde, yönetilenlerde hastalıklı bir ruh hali içindeler. Ya bu ideolojik-ruhsal tatmin seanslarının bir ürünü, ya da Kemalizm'i canlı tutabilmek için yürütülen çalışmalardan bir tanesi. Ama şunu belirteyim böyle mask'la-kask'la olmaz bu iş öztürkçe'den bir şeyler ayarlamak lazım. TDK ne ayarlar bilmem, atamızınyüzünügöstergeç, atamızatapıngaç falan belki?

Kafayı yedik. Çıldırdık. Tapmadan edemiyoruz. Atatürk'e tapmadan, Lenin'e tapmadan, Öcalan'ya tapmadan, devlete tapmadan, ülkeye tapmadan, bayrağa tapmadan, sınırlara tapmadan, dilimize tapmadan, kendimize tapmadan edemiyoruz. Ama benden yaşadığım ülke sınırlarında var olan egemen güç Atatürk'e tapmamı istiyor o yüzden beni bu ilgilendiriyor. Ben tapmayı düşünmüyorum, mask'ta yapsanız linç de etseniz tapmam. İş benim tapmamamla bitse iyi, siz taptığınız sürece ben de bu boğucu hayatı sırtımda taşımaya devam etmek zorunda kalıyorum.Of! Bu zihniyet deli eder adamı.

HAZIMSIZLIK, ŞİDDET, RİYAKARLIK, MEDYA

2009-04-13T21:04:00.001+03:00

Rasim Ozan Kütahyalı'ya Yapılan İğrenç Saldırıyı KINIYORUM !

Arda ve Semih'in birbirleriyle yumruklaşmasından bir gece önce, Alperen Ocakları İstanbul İl Başkanı Mustafa Kayatuzu -sanıyorum o da merhum genel başkanı gibi ülkemizin "birleştirici" unsuru, "hümanist" bir siyaset adamı olmaya adaydır bu davranışlarıyla(!) - Taraf Gazetesi yazarı Rasim Ozan Kütahyalı'yı yumrukladı.

Duydunuz mu bir yerde?

Okudunuz mu gazetelerde?

Duyduysanız, okuduysanız ne tepki gösterdiniz?

Ne hissettiniz?

Acaba tuttuğunuz futbol takımınının başarısızlığına öfkelendiğiniz kadar öfkelendiniz mi bu olaya?

Muhterem medya bu olayda da alışılmışın dışına çıkmadı ve görmezden geldi. Gören de ya kına yakar modda yazdı haberi ya da saldırganı kutsayarak.

Medya nasıl da bu kadar rezil olabiliyor? Nasıl? Birçok haberi neden halının altına ittiklerini -kabul etmesem bile- anlayabiliyorum, fakat şiddeti sıradanlaştırmaya nasıl bu kadar rahat göz yumuyorlar anlayamıyorum. Anlayamıyorum çünkü yumruğu yiyen Rasim Ozan değil, gazeteciler, televizyoncular, vs; görüşlerini kitlelere ulaştırabilen herkes. Artık her program çıkışı bir konuşmacı taciz edilirse şaşmamak gerek, hukuki ve toplumsal hiçbir yaptırım yok çünkü.

Yandaş Medya ve Merkez Medya lafları dolanıyor ya hep, ben öyle bir ayrım yapmıyorum; Kırım Medya ve Kongo Medya diyebiliriz belki. Fakat hiç böyle ayırmaya da gerek duymuyorum; KENE diyorum ben. Bu ülkenin medyası için söylenebilecek tek şey bu. Bu iğrenç olay bize bunu gösteriyor. Ve bir şey daha gösteriyor ki bu medyada tek "panzehir" galiba Taraf Gazetesi.

Herhangi bir yazara, herhangi bir insana yapılan böyle iğrenç bir saldırıyı görmezden gelmek, gerekli tepkiyi göstermemek bu suça ortak olmak demektir!

Bu rezaleti sıradanlaştırıp görmezden gelenler, aynı iğrençliklere maruz kalma tehlikesini göze alacak kadar cesur insanlar(!) haklarını yememek lazım.

Medyanın İkiyüzlülüğü: GS- FB Futbol Maçı

Galatasaray - Fenerbahçe arasında "kopma" maçı oynandı.. İki takım da gerekli başarıyı elde edemeyince farklı görüntülerle karşılaştık. Milli takımın Milli futbolcuları birbirlerini yumruklayıp, karşılıklı küfürleşiyorlar, saha içinde "milli" reflekslerini sergiliyorlar, kavga-dövüş çok sert. Kurtlar Vadisi'nde figüran olmaya adaylar. Fakat yetmiyor, Kurtlar Vadisi'nde esas oğlan olmaya göz koymuş olacaklar ki maç sonrası basın açıklamalarıyla resim tamamlanıyor.

Maçta şiddet ve rezillik diz boyu. Onurlu medyamız şiddeti kınıyor, tepki gösteriyor, ders veriyor, lanetliyor, ayıplıyor. Gazetelerde çarşaf çarşaf, televizyonlarda dakikalarca görüyoruz bu maçın rezilliklerini. Hürriyet Gazetesi'nin spor bölümünde bir başlık yer alıyor; "Dünya'ya Rezil Olduk / Dövüş Kulübü". Aynı gazete Rasim Ozan'a yapılan saldırıyı şöyle aktarıyor; "TV Binasında Alperen Dayağı". Elbette bu saldırı rezillik değil ama maçtaki olaylar rezillik; neden mi? rezalet dünya basınına yansımış. Çünkü bilindiği üzere bizim için iğrençlik görülmediği, duyulmadığı sürece varlığını sürdürebilir, ancak dünya basınına yansırsa o zaman rezil oluruz. (bkz. Pippa Bacca Olayı; dünyaya rezil olduk!) böyle bir zihniyet!..KENE bizi hasta ediyor!

Bahsettiğim bu iki olay arasında onlarca yıl yok. 2009 yılı 11 -12 Nisan tarihleri arasında oluyor olanlar. Bir gazete yazarına yapılan saldırıyı görmezden gelenler, herkesin gözü önünde olan olayı, bir daha gösterip, bir daha kınıyorlar. Bu kadar rezil, riyakar bir medya. Sahte ahlak derslerinin altında büyük bir ahlaksızlık yatıyor..

Yazıcıoğlu'nun ölümüyle BBP ve Yazıcıoğlu melekleştirildi. Fakat bu olay gösterdi ki BBP'de bir değişiklik yok. Bunu Kayatuzu'nun eylemine dayanarak söylemiyorum - münferit olaylar cenneti ya burası(!)-, onun rezilliğine karşı BBP'nin eylemsizliğine dayanarak söylüyorum!

Mustafa Kayatuzu ve aynı zihniyete sahip kişiler şunu iyi bilmelidirler; insanlara şiddet uygulayarak başkanınızı, kendinizi, hareketinizi aklayamazsınız.

İnsanlara şiddet uygulayarak kimseyi susturamazsınız.

İnsanlara şiddet uygulayarak hafızaları resetleyemezsiniz.

Bu zihniyet ve bu medya geçmişle hesaplaşmadığı sürece geçmişin kirli yükü altında ezilecektir ya da ahlaksızlıktan kendi rezillikleri içinde boğulacaktır !

STOCKHOLM SENDROMU

2009-03-02T22:47:00.000+02:00

Eğer benim yaşadığım topraklarda yaşıyorsanız, sizden önce bu topraklarda varolmuş, sizden yıllar önce doğmuş insanların yaşadığı acıları sizde yaşıyorsunuz, yaşayacaksınız demektir. Kimi zaman aynen, kimi zaman da şekil veya boyut değiştirerek önünüze çıkar bu acılar...

Ama bu ülkede beni çok daha fazla acıtan ve yaralayan yeterince kirli, iğrenç olan bu olaylar değil de bu olaylara verilen tepkilerdir çoğu zaman. Bu tepkilere maruz kaldığınız an umutsuzluğa ve çaresizliğe boğazınıza kadar battığınız andır. Toparlamak kolay olmaz, kimi zaman isyanınız sessizliğinizde saklıdır, kimi zaman da acıyan ses telleriniz ve duvarla bütünleşmiş yumruğunuzun yüzünüzde bıraktığı etkide. O kadar hazindir ki sizi suçlayanların durumları, suçlarken kendi kelimelerini bile seçmeye gayret etmezler. Ulus-devlet ideolojisinin onlara armağan etti güzelim kelimeleri seçerler; "bölücü", "terörist", "kom(i)nist", "iç mihrak" ve daha niceleri...

Artık hiç bir şeyin manası yoktur. Çünkü en yakın arkadaşınızdan, komşunuzdan, duyduysanız bu sözcükleri, zulmün diline teslim olmak zorunda kalırsınız. İsyanım tam da bu noktada. Kolay kolay teslim olmayacağım... İsyan ediyorum bu yazıyla, bu durumun bir yazgı olmadığını bildiğim için! Ve ben de belden aşağı vuracağım bu yazıda, ulus-devlet mantığının ehlileştirdiği bireye karşı, ehlileştirilmiş bireye ait ulus-devlet terminolojisiyle...

1) Ben bölücü değilim! İnsanların insanca ve özgürce yaşamasını istemek, insana insan olduğu için değer vermek bölücülük değildir. Bölücü; egemen etnik kökenin, var olan ayrıcalıklarının devam etmesini savunan, ve "öteki" etnik kökenlere mensup insanların haklarını gasp eden veya gasp edenlere göz yumandır. Bölücü; başındaki örtü nedeniyle üniversite kapılarından kızları geri çeviren zihniyettir ve bu zihniyete itaat edendir. Bölücü sensin!

2) Ben terörist değilim! İnsanların nedensizce ölmesine tepki göstermek, var olan toplumsal realiteyi kabul etmek, teröristlik değildir. Ben barış istiyorum. Ama sen teröristsin. Çünkü yaşadığın ülkenin ve insanların huzura kavuşmaması için ellerinden gelen her türlü iğrençliğe başvurmuş, iğrenç bir yapılanmayı/zihniyeti aklamaya çalışıyorsun. Evet, sen Ergenekon yapılanmasını/zihniyetini destekleyecek kadar yavansın. Terörist sensin!

3) Ben komünist değilim. Henüz o şerefe nail olamadım. Ama yine de iltifatın için teşekkür ederim. Sana gelince, sen bir tornacının evladı olduğunu unuttun, sen bir işçinin, memurun evladı olduğunu unuttun. Unutturdular. Senin zihnini şekillendiren egemenlerin, elitlerin bu iğrenç oyununa kandın ve utanmadan kapitalizmi ya da elitist kemalizmi savunmaya kalkıştın. Çünkü sen her şeyden önce vicdan sahibi olduğunu unuttun! Hastasın sen!

4) "İç mihrak" konusuna gelince, sorgulamak yerine tapmayı seçtiğin ulu devlet'in ve vazgeçilmezin olan "savaş kurumu"n sana sürekli "birlik ve beraberliğe en çok ihtiyaç duyulan günlerde" olduğunu ve "iç mihrak"ların birlik ve beraberliği bozmaya çalıştıklarını söyledi. Sen yine kandın. Alışık olmadığın düşünceleri ve gerçekleri duyunca karşındakini "iç mihrak" ilan ettin. Saçmaladın, saçmaldığının farkında ola

cak kadar bile kendinde değilsin! "İç mihrak" konusunda sana bir önerim var;
www.icmihrak.blogspot.com

Körsün sen!

İçinde bulunduğun durumdan nasıl kurtulacağını bilmiyorum. Çünkü çok denedim ama olmadı. Tedavin için ne yapmam gerekiyor bilmiyorum. Fakat kesin olarak teşhis koyabiliyorum; Stockholm Sendromu !

Sürekli Bir Saldırı

2009-02-23T22:47:00.000+02:00

Burada ruhu boğulur insanın."Sürekli bir saldırı"ya maruz kalarak yaşarsınız, çeşitli sebepleri vardır; etnik kimliğiniz, inancınız/inançsızlığınız, ideolojiniz/ideolojisizliğiniz... Bini bir para! Sakın "bunlar beni bağlamaz", "suya sabuna dokunmam ben" demeye kalkmayın, size uygun bir güzellik düşünürler. Kimler mi? Kankalar. Hangi kankalar? Devlet ve Toplum."Tek tip" olsun her şey isterler çünkü. Devlet malum; "resmi ideoloji", "kemalizm", "militarizm" ne dersen de (hepsi aynı kapıya çıkıyor çünkü efendi!) yaratmak istediği birey belli. Yaratıyor da zaten. Ya Toplum? Onun takıntıları az mı? Değil; bir sürü "abidik kubidik" takıntıları var. Niye? Çünkü o da çok istiyor her şeyin "tek tip" olmasını. Saç-baş, giyim-çıplaklık, zihniyet, söylem,... Kalıplar var. Kim, ne yaparsa yapsın toplum onu elindeki kalıba göre inceliyor, yaftalıyor. Saç-sakalı, küpeyi, dövmeyi, bol pantolonu-dar pantolonu, siyah makyajı, beyaz pantolonu, vs. kendine dert eden, kalıbın dışına çıkılmasını istemeyen bir zihniyet.

Bu zihniyet kime ait? Topluma. Toplumu kim(ler) oluşturuyor?Birey(ler). Bireyi kim inşa ediyor? Devlet. Devlet, Toplum'u çok iyi "kullanmayı" bilir burada. Der ki;

Başörtüsü takamazsın! Burası Atatürk Cumhuriyeti.

Kürtçe konuşamazsın! Burası Türkoğlu Türk devleti.

Gayrimüslim olamazsın! Burası Müslüman bir ülke.

Bunu yaparken Toplum'un farklı kesimleri ile devlet ittifak halindedir; Dindarlarla kemalistleri Kürtlerin taleplerine karşı aynı saflarda görürüz. Solcularla, Kemalistler başörtüsü yasağının kalkmaması için elele vermişlerdir. Aleviler mağdur olmalarının sebebi olan resmi ideolojiye biat ederler o sırada. Türk-İş'e "bağlı" işçilerle Disk'e "bağlı" işçiler kavgaya tutuşmuşlardır... Örnekler çoğalır gider.

Hani bir klişe vardır; "Baba-evlat ilişkisinden çok, arkadaş gibiyiz" derler. İşte tam bu topraklardaki durum. "Devlet Baba"nın evladı; Toplum. Baba-evlat ilişkisi değil de "arkadaş" hatta "kanka" ilişkisi.

Evet burada Devlet ve Toplum kankadır. Toplum babası/arkadaşı/kankası tarafından "sürekli bir saldırı"ya maruz kalır. Buna düpedüz tecavüz denir aslında! İnsanlar acı içindedir artık, kankalar sayesinde.

Kankalar Ne İster? Şef ! Çek Bir Acılı Tek ( tip) İnsan

Burada ruhu boğulur insanın...